Uit het niets..

Maxime, de naam die ze zichzelf maar geeft want haar echte naam weet ze niet meer, word wakker in een vreemde ruimte met een aantal andere onbekende mensen. Één voor één worden ze meegenomen.

Wanneer de beurt aan Maxime is krijgt ze korte uitleg over waar ze is en wat zich heeft afgespeeld. Namelijk een grote ramp waarbij giftige stoffen zijn vrijgekomen en zij, samen met enkele andere, gevonden zijn en ternauwernood aan de dood zijn ontsnapt. Binnen deze muren zouden ze veilig moeten zijn. Hier bouwen ze gezamenlijk een nieuw bestaan op. Er moet gewerkt worden en iedereen dient zijn/haar steentje bij te dragen. Er is een speciale expeditie eenheid die zo nu en dan op verkenning gaan om te zoeken naar levensmiddelen, en eventuele overlevenden.

Maxime kan zich werkelijk niks meer herinneren. Ergens voelt het niet oké, wat verbergen ze ? Waar is ze ? Wie is ze ?

Tot aan deel 2 vond ik het wat saai en vreemd. Je weet immers niks. Als lezer tast je ook in het duister. Zoveel vragen, zoveel opvallende situaties. Werkelijk alles trek je in twijfel.

Vanaf deel 2 word het wat mij betreft veel interessanter. Maar om nou te zeggen dat ik echt op het puntje van de stoel zat, nee. Ik miste ook echt de connectie met Maxime, nu is dat natuurlijk ook wel passend bij het verhaal. Zij moet zichzelf ook weer opnieuw leren kennen.

Aline bezit een fijne schrijfstijl, leest vlot weg. Ondanks de vele onduidelijkheden. Ze weet je aandacht wel vast te houden. Naarmate het einde in zicht komt worden vele vragen vooralsnog beantwoord. Echter sla ik het boek dicht met het gevoel dat ik iets mis. Alsof het nog niet helemaal af is. Het einde was nogal plots.

Tevens wil ik mijn complimenten geven voor de cover. Deze past perfect bij het verhaal !

Toch zou ik dit boek aanraden, het zet je wel aan het denken. En dat is nou net wat zorgt dat je anders tegen bepaalde situaties aan leert kijken.

Bedankt voor het recensie-exemplaar.