Een onverwoestbare klassieker

Ooit ben ik eens begonnen aan dit boek, maar om één of andere reden stopte ik na een paar tientallen pagina's. Ik weet niet meer waarom. Het Engels? Te weinig tijd? Geen concentratie of geen zin? Nu heb ik het op een drietal dagen verslonden: lang geleden dat ik een boek moeilijk kon wegleggen. Wat is dit ijzersterk! Zelfs na bijna 70 jaar.
Het is grappig (soms lach je luidop), het is grof en onbeschaamd, het verhaal lijkt nergens heen te meanderen, maar hoe verder je meegaat op die ellendige tocht die Holden Caulfield maakt doorheen New York, hoe schrijnender, hoe pijnlijker het wordt. 'You don't like anything that's happening' zegt zijn zus Phoebe. En daarmee legt het allerjongste personage uit het hele verhaal precies de vinger op de wonde. Zij is het ook die hem op het einde toch een beetje weet te verzoenen met dat kloteleven van hem. Dat voorlaatste hoofstukje is ontroerend in zijn eenvoud: een gekwelde jongeman, een klein zusje, een carrousel, een gekke rooie hoed, meer hoeft er niet te zijn.
Een meesterwerk! Zonder meer.