Boeiend, maar veel te veel

Ik had nog nooit iets van deze auteur gelezen. De hoogstapelaar is in het begin een wat moeilijk te te doorwroeten boek met eindeloze woorden, zinnen, metaforten, vergelijkingen, omschrijvingen ... die allemaal inzicht moeten geven in het brein van de hoofdfiguur die zich via deze woordenbrij een stoer en onoverwinnelijk imago wil aanmeten. De herhalingen, de eindeloze herhalingen laten je al na 100 bladzijden zien dat dit imago vals is, een typisch toonbeeld van eigenwaan, ingebeelde zelfoverschatting. Alleen gaat het dan nog een paar honderd pagina's verder tot Ewout hardhandig, fysiek met zijn eigenwaan geconfronteerd wordt. Uit het slot blijkt dat hij toch niet zoveel heeft opgestoken uit zijn ervaring. Kortom, is dit nu echt niets meer dan het verhaal vaneen schlemiel, een zielenpoot, een branieschopper? Te Gussinklo kan schrijven, kan je meevoeren in iemands geest, maar te veel woorden, te veel zinnen, laten mij uiteindelijk toch iets te veel op mijn honger.