Melancholisch en poëtisch

Melancholisch en poëtisch, dat klinkt voor veel lezers als een stimulans om dit boek te lezen.
Mijn boek was het echter niet. Te literair, te fragmentarisch en het lukte mij niet in het hoofd te komen van dierenarts Lydia, die is verhuisd van Zweden naar Noorwegen. Daar werkt ze in een dierenartsen praktijk en woont ze alleen in een huisje in het bos. Romantisch, zou je denken. Maar Lydia heeft zich omringd met weemoed en zwaarmoedigheid. Haar moeder is onlangs overleden, is dat de reden? Of het feit dat ze geen goede relatie met haar vader heeft? In haar werk is het ook al niet al te vrolijk, zeker in de eerste helft van het boek is ze voornamelijk bezig met het laten inslapen van dieren. Zelfs als ze liefde vindt in de persoon van Edvin, kan ze daar niet van genieten. Mij ging dat irriteren, ik dacht 'meid, geniet toch eens van het leven, van je man, van wat je hebt'. Nee, een poëtisch geschreven verhaal is duidelijk niet mijn stijl. Ik snap die verhalen ook vaak niet, ik mis een antenne denk ik. Mijn waardering is dan ook sterk beïnvloed door dit gebrek mijnerzijds.

Opvallend dingetje nog: in 2 van de 3 recensies die hier zijn geplaatst, lees ik over het 'dagdagelijkse leven van Lydia'. Dagdagelijks ken ik als een heel merkwaardige vorm van politie-jargon....