Britse healing fiction

Ik las de engeltalige uitgave van dit boek, nadat ik het op veel engelstalige top 10 lijstjes van 2025 tegengekomen was.
Het is een boek dat zich niet in een hokje laat zetten, ik kan ook eigenlijk niet benoemen waarom het zo'n fijn boek is. In de basis gaat het over 2 mannen, de vrienden Leonard en Hungry Paul (waarom hungry wordt niet uitgelegd). Het zijn beide zeer introverte mannen (Hungry Paul met veel autistische trekjes) van rond de 35, beiden wonen nog thuis. Leonard bij zijn moeder (vader al lang geleden overleden) en Hungry Paul bij zijn ouders. Vader Peter inmiddels gepensioneerd, moeder Helen bijna. Grace, de zus van Hungry Paul, al een paar jaar het huis uit en op het punt te gaan trouwen.
De dood van de moeder van Leonard is het sleutelmoment dat een heleboel veranderingen in gang zet. Maar dat maakt dit boek nog geen plotgedreven boek, want er gebeurt heel weinig; de verandering zit vooral in de ontwikkeling van de karakters. Het verhaal zit vol onderkoelde britse humor (waarvan ik hoop dat het goed vertaald wordt) en hoewel er weinig gebeurt, zit er toch een drive in het verhaal dat maakt dat je verder wilt lezen. Het is zo'n warm boek dat je aan het eind een erg goed gevoel geeft over de mensheid. Als ik het toch een label zou moeten geven, zou ik zeggen: literaire feel good. Of: een 'comfort read'. Maar misschien is nog wel de beste omschrijving: Britse healing fiction.