Dertien-in-een-dozijn

Misschien een beetje kort door de bocht, want het is best een aangenaam boek om te lezen, maar toch. Eerst maar eens de titel; waar slaat die op? Er is geen personage in het boek dat ergens een deur niet had moeten open doen. De oorspronkelijke titel slaat wel ergens op: Paper girls, daar gaat het immers over.
En dan: slimme boeven, vervelende journalisten, tegenwerkende collega's en cynische chefs, het zit er allemaal in. Alex Smith heeft er meteen maar een trilogie van gemaakt, want het eerste deel eindigt weliswaar met de oplossing van de zaak van de gekidnapte meisjes, maar de cliffhanger - de verdwijning van de vrouw van hoofdpersonage Robert Kett -, is nog niet opgelost.
Smith laat soms na om uit te leggen waarom iets nu precies een slimme zet zou zijn geweest en daar zat ik eigenijk wel op te wachten, want wat was nou de meerwaarde van het meenemen van zijn dochter naar een 'verhoor'?
De manier waarop Smith de dochters van Kett neerzet is wel fraai; je ziet hoe de vader zijn handen vol heeft aan zijn eigenwijze, beweeglijke dochters. De andere personages zijn tamelijk cliché: de slimme Kett, de bullebak Clare bijvoorbeeld. Het is een spannend dertien-in-een dozijn-verhaal . Boeven ontvoeren jonge meisjes en alle elementen die in een thriller verwacht worden vind je erin terug. Daar is niets mis mee, het blijft leuk om naar de oplossing toe te lezen, maar er zijn zaken die mij ontgaan. Waarom woont een rijke advocaat vlakbij een stinkend riool? Wat is het motief van de dader geweest om de meisjes te ontvoeren?
Ludo van der Winkel leest het verhaal erg goed voor. Voor hem vier ****