Puber meets American Psycho

Ik heb American Psycho met tegenzin uitgelezen; walgelijk, maar intrigerend.
Deze autofictie komt er bij vlagen dicht in de buurt.
Het boek komt traag op gang en zelfs als het iets versnelt zijn sommige scènes uitgesponnen en hadden de herhalingen, wat mij betreft, weggelaten kunnen worden.
Niets laat hij onverbloemd; zijn relaties met mannelijke en vrouwelijke leeftijdsgenoten en niet-leeftijdsgenoten worden regelmatig pornografisch beschreven. Net als de gruweldaden.
Rijkeluis-collegekids, die het aan niets ontbreekt - ook niet aan een arsenaal aan drugs - , rond de zeventien jaar bevolken het verhaal, en soms figureren hun ouders.
Bret, de ik, heeft moeite met de komst van een nieuwe jongen op het Buckley, Robert Mallory, en hij vertrouwt hem niet. In dezelfde tijd vinden er gruwelijke moorden plaats op, vooral, meisjes. Een seriemoordenaar is actief. Is het Robert Mallory?
Er zit meer verhaal in dan in American Psycho, maar als je de gruweldaden uit het verhaal zou laten, werd het een dun verhaal vol puberdromen en -angsten.
Maar gelukkig (voor het verhaal) spelen er mysterieuze zaken, die naadloos passen in de ontwikkelingen die pubers op die leeftijd meemaken; puberliefdes die ook wel eens over kunnen gaan en nieuwe jongens of meisjes die de plaats dreigen in te nemen van een ander; twijfels over van alles. Hoewel ik dit boek met minder walging heb uitgelezen, had ik iets meer van het verhaal verwacht en bleef ik een klein beetje teleurgesteld achter.
Roeland Fernhout leest het verhaal voor en dat doet hij goed. Een opvallend kenmerk van zijn manier van voorlezen zijn de pauzes op plaatsen tussen woorden die niet logisch lijken, maar op de een of andere manier geven die een eigen karakter weer, dat weer goed past bij de enigszins verknipte hoofdpersoon. Roeland Fernhout krijgt van mij vier sterren.