De moeite waard om te laten doordringen

East Bergholt is een kortverhaal waarvoor de Nederlandse Marcel Möring in 2000 als eerste niet-Engelstalige schrijver de prestigieuze Aga Khan Prize kreeg. Nu is het opnieuw uitgegeven in een nieuwe uitvoering waarvoor zijn jeugdvriend Sam Drukker naar Constable Country trok om er illustraties te maken met enkel luciferhoutjes en rode inkt.
Deze tekeningen zijn mooi en het is bewonderenswaardig hoe Drukker er in slaagt dergelijke expressie tot uiting te brengen met de materiële beperkingen die hij zichzelf oplegt. Helaas vallen ze een beetje “naast” het verhaal en dat brengt ons bij zowat het enige – doch belangrijke – minpuntje. Het op zich korte verhaal leest als een sneltrein en verwoordt nagenoeg perfect de gevoelens, verlangens, fantasieën en de chemie die rond de twee personages hangen en de eigenlijke dialoog vormen (er wordt namelijk maar weinig gesproken tussen de twee). Door deze “innerlijke dialogen”, die meestal niet netjes op één bladzijde passen, te onderbreken met rudimentaire illustraties van landschappen wordt de lezer niet echt uitgenodigd deze tekeningen te laten doordringen. In het slechtste geval zal hij deze zelfs eerder als obstakel beschouwen en overslaan (en dan is de leeservaring, met een boekje dat 65 bladzijden telt inclusief de vele tekeningen, wel héél kort). En dat is zonde, want net als Möring bewijst Drukker hier een groot vakman te zijn.
Desalniettemin is “East Bergholt” de moeite waard om open te slaan en te laten doordringen in al zijn facetten.