Personages van vlees en bloed

Vita leest als een trein en bevat twee hoofdpersonages die gaandeweg zo goed uitgewerkt worden (verleden, verlangens, wensen, tekortkomingen, gevoelens, …) dat je ze hoofdstuk na hoofdstuk beter leert kennen. De verschillende situaties en doorlopen stappen van het verliefd worden over het samenwonen tot het samen functioneren als koppel worden herkenbaar beschreven. In de tweede helft van het verhaal wordt de sfeer bij momenten iets grimmiger en wordt goed overdacht (en langzaam, zonder de spanningsboog al te veel te laten verslappen) opgebouwd naar een climax. Doorheen de roman zitten nog zijplots verweven die de persoonlijke ambities van de personages duidelijker maken. Bijvoorbeeld de wens van Hylke om een succesvol horrorscript te schrijven voor Hollywood. Eigenlijk leidt deze verhaallijn nergens toe, maar zorgt ze er wel voor dat de personages van vlees en bloed zijn. In het echte leven leidt toch ook niet elke situatie tot iets?
Minpuntje is dat sommige gebeurtenissen een beetje op elkaar lijken, waardoor je als lezer af en toe een déjà vu beleeft. Deze korte, soms overbodige passages halen naar het einde toe de vaart wat uit het verhaal. Dit minpunt weegt echter niet op tegen de belangrijkste kracht van de roman: het gegeven dat je hard meegezogen wordt in de leefwereld van iemand die samenleeft met iemand die depressief is. Te weinig boeken stellen niet de depressieve personages, maar hun naasten in het voetlicht, en Vita doet dit met verve. Alles bij elkaar genomen kunnen we dus spreken dat Matthijs Kleyn met dit verhaal (dat tevens gebaseerd is op zijn eigen relatie) een mooi visitekaartje aflevert. Wat ons betreft hoeft dus niet elke schoenmaker bij zijn leest te blijven.