Deleu bereikt heel veel, met weinig woorden

De uitgepuurde gedichten van Jozef Deleu proberen te vatten én te beoordelen is geen makkelijke opgave. Voor Deleu is veel taal dan ook ballast, dus tracht ook ik de overdaad te schuwen en de essentie bloot te leggen.

Ten eerste: in “overboord” geen ballast. Deleu beheerst ofwel de kunst van het schrappen, ofwel de kunst van het weinig schrijven. Zijn gedichten stralen een stilte uit die het lezen van de poëzie er enkel aangenamer op maken. Efficiëntie noemen we dat: zo veel mogelijk bereiken met zo weinig mogelijk middelen.

Ten tweede: je hoeft hem niet meer te leren wat het leven te bieden heeft. Hij beschouwt de liefde, het leven en de dood vanop een afstand, maar wel doorleefd. Deleu weet rake beelden op te roepen door de dingen te zeggen zoals ze zijn. Die “afstand” maakt dat enkele woorden zo duidelijk en helder aankomen dat het pakkend wordt. Er staat wat er staat, net zoals de liefde, het leven en de dood: het is er.

Tot slot: Alles valt op zijn plaats. De bundel is netjes opgedeeld in drie min of meer gelijke hoofdstukken: “Beelden”, “Leven” en “Overboord”. Titels die de lading dekken en samen een duidelijk zicht werpen op het geleden leven van de dichter. Deleu geeft ons een raak testament, tot nader order.