Vooral de gevoelens doen ertoe

Eerst en vooral: wat een vlotte schrijfstijl heeft die jongen! Dit toch wel niet zo dunne boekje (om en bij de 300 bladzijden) lees je vrijwel meteen uit alsof het een novelle is. Alles is duidelijk en direct geschreven met regelmatig mooie prozaïsche vondsten en rake beeldspraak. Mischke blijft ook nooit te lang stilstaan en de variatie aan landen en gebruiken blijft boeiend (Bij elk land krijgen we wel een beetje inzicht op plaatselijke gebruiken, bezienswaardigheden en de indruk die dat alles nalaat).
Wat daarentegen minder boeiend blijft, is het seksleven. Naar het einde toe beginnen de toch wel brave beschrijvingen van vrouw en daad een beetje routineus en zelfs verveeld aan te doen. Naderhand hebben we wel genoeg gelezen over zachte donshaartjes in een nek en oksels om te kussen. Gelukkig blijf je als lezer meegezogen worden in de rollercoaster van gevoelens waarop ook Mischke zich bevindt. Van euforie naar depressie en vertwijfeling, over kalverliefde weer naar een ander soort mentale of fysieke dronkenschap. Ook het uitkijken naar de afloop zelf (Hoe zit het met de ware liefde? Haalt hij de 80 vrouwen?) blijft genoeg stimulans om telkens de bladzijde om te slaan. Het boek mocht wat dat betreft zelfs nog langer zijn om een nog diepere uitwerking mee te krijgen, want eens het einde zowat bekend raakt, stuiken de laatste bladzijden eigenlijk als pudding in elkaar, wat jammer is.
Kort samengevat: Ja, dit boek is zeker een aanrader. Je gaat misschien enkele keren je wenkbrauwen fronsen, maar voor je je echt aan iets kan storen, zit je alweer in een boeiende passage. Nog iets meer uitwerking op verhaaltechnisch vlak had mooi geweest, maar iemand die een dik boek zo dun kan doen lijken, mag zonder meer een schrijftalent genoemd worden.