Wel degelijk iets bijzonders

Veel duidelijker dan in de synopsis valt het boekje niet samen te vatten. Er zit namelijk geen rechtlijnig verhaal in, laat staan dat het in een typische verhaalstructuur is gegoten. “Niets bijzonders” laat zich ontdekken in korte stukjes proza, verteld vanuit het standpunt van verschillende personen. Naast Kasper zelf, is er vooral Andy die mee het verhaal draagt. Andy is een man die gelooft dat hij de dode Andy Warhol is die door de straten van Pittsburgh dwaalt, een stelling die steeds meer steek gaat houden naarmate het boek vordert. Verder is er nog “De levende doden”, een facebook-groep voor en door dode beroemdheden. Diezelfde doden hebben ook individueel wel iets te vertellen.
Paul Mennes, iemand die het experimentele nooit schuwde, schetst de popcultuur op een treffende en ironische manier. In verschillende schrijfstijlen pent hij een vriendelijke persiflage neer op Andy Warhol en zijn factory, terwijl hij de gelijkenissen trekt met onze hedendaagse werkelijkheid. Bij vlagen is het boeltje misschien iets te onwennig of vermoeiend om te lezen, maar dat het geheel iets bijzonders is, mag vaststaan.