Goed gescoord!

“Speler X” leest als een trein. Het verhaal kent een niet altijd chronologisch, maar wél zeer logisch verloop en de manier waarop de lezer een bijna stiekeme inkijk wordt gegund in de onderwereld van het voetbal is op zijn minst aanstekelijk. Het blijft gewoon leuk om de verborgen verhalen over drugs, drank en escortes achter bekende mensen te lezen. Om wel even eerlijk te zijn: het gissen naar wie die anonieme speler is (en naar de waarachtigheid van de feiten), zorgt voor een behoorlijk deel van het leesplezier. De grote meerwaarde echter is het palet aan menselijkheid waarmee dit feest van decadentie wordt gekleurd: de tristesse van iemand die iemand moet zijn die hij niet is, van iemand die gedwongen wordt om te presteren om beweegredenen die niet de zijne zijn, maar wel de makkelijkste of de meest verleidelijke. Menselijk dus, vooral ook omdat niets verheerlijkt of verbloemd wordt, of dat er schuld wordt gegeven of van zich afgeschoven. “Speler X” leest vooral als een eerlijk boek dat voorbij de sensatie kijkt en bovendien bijzonder kundig geschreven is. Speler X (wie hij ook moge zijn) en Sylvie Marie hebben bij dezen een mooi doelpunt gescoord, om even in de context te blijven.