Hilarische hulpeloosheid

Olivier Willemsen scoorde in 2019 behoorlijk goed bij de verkiezing voor het beste boek voor jongeren met zijn 'Roza' uit 2018. Dit boek kende de thematiek en opzet van een thriller, waarbij Willemsen vooral speelde met structuur en perspectief. Het boek sneed bovendien heftige thema's aan. Het nieuwste boek van Willemsen laat daarom zien hoe veelzijdig hij als auteur is: ' Terug op de achterbank' is een luchtig vakantieverhaal waarbij de hoofdpersoon uitblinkt in hulpeloosheid.

De ik-figuur in dit verhaal besluit op advies van een vriendin met zijn ouders mee op vakantie te gaan naar Frankrijk. Na een verbroken relatie weet hij niet zo goed hoe hij verder moet met het leven. In het verhaal lees je hoe deze vakantie verloopt. Daarbij kijk je vanuit het perspectief van de hoofdpersoon naar zijn ouders en zijn eigen gedrag. Dit zorgt voor de nodige humor, waardoor het boek een vermakelijk verhaal wordt.

Je kunt goed meeleven met de ik-figuur. De liefde waarmee hij zijn jeugd en de relatie met zijn ouders beschrijft, laten zien dat er sprake is van een warm nest. Je voelt daarnaast voortdurend de ongemakkelijkheid die hij moet ervaren tijdens bepaalde gebeurtenissen, omdat iedere lezer zich kan voorstellen hoe het moet zijn om als volwassen man als het ware als kind weer mee te gaan op vakantie met je ouders. Zo wordt hij voortdurend aangesproken met "Kokindje". Een ander voorbeeld:

"Ik zag weer hoe we vroeger voor diezelfde spiegel stonden, hij vier koppen groter. Soms hield hij de bolle kant van zijn scheerapparaat even tegen mijn wang en dan trilde mijn lijf van volwassenheid; van al dat leven dat er toen nog aan zat te komen maar waarvan nu intussen de helft was verstreken.
In de spiegel dook ook mijn moeder op. Ze trok haar broek naar beneden en ging met haar armen rustend op haar bovenbenen en haar hoofd afgewend zitten plassen."

Zijn ex verwijt de hoofdpersoon een moederskindje te zijn en hij vraagt zich tijdens het boek af of dit klopt. Gedurende de hele vakantie zijn er momenten waarop dit beeld bevestigd wordt, ook al heeft de ik-figuur hier zelf soms moeite mee. Het einde is daarbij veelzeggend: de hoofdpersoon is in wezen geen stap verder gekomen dan voor de vakantie. De lezer is dat dan ook niet: er zit te weinig diepgang of bijzonders in het verhaal om je echt bij te blijven. Maar je hebt na afloop wel genoten van een hilarisch boekje over hulpeloosheid.