Blij verrast, knap debuut!

Vesper trapt in de ik-vorm vanuit Joyce af en dit maakt indruk. Geweldige openingszinnen en het doet bijzonder en wat wollig aan. Mijn nieuwsgierigheid is direct gewekt. Die tijd, die setting; een zwarte hulp en ook de vrouw lijkt ondergeschikt.

Joyce lijkt een aardige en sympathieke vrouw. Ruby is voorzien van veel karakter met lekkere scherpe randjes. Een echtgenoot die niet weet te scoren, een haarneus van een buurvrouw en dan komt Mike.

De verdwijning van Joyce laat haar kinderen achter en een plas bloed. Mike, een blanke rechercheur, wordt op de zaak gezet en hier is werkelijk niks wolligs meer bij. Dit is pakkend, sarcastische humor komt om de hoek kijken en zo rol je letters vretend deze historische crime fiction in!

Het mooie is dat er niet zo heel veel personages zijn maar dat deze juist wel een pakket aan verhaallijnen en verstrengelingen met zich meebrengen. De dialogen geven op beeldende wijze de tijdsgeest weer, briljant.

Via flashbacks van Joyce, duidelijk te herkennen door weer die ik-vorm, ontrafelt dit mysterie zich stukje bij beetje en allemachtig wat zit daar een verhaal achter. Vermeng dit met het onderzoek en laagje voor laagje kom je uiteindelijk tot de kern.

Dat de dader niet echt een verrassing is, maakt in dit geheel niet zoveel uit. Ja, het is ook wat overtrokken, maar het klopt allemaal en het leest gewoonweg geweldig fijn weg.

Deze sfeer, personages en omgeving zijn origineel. Vesper pakt maatschappelijke thema’s van toen, die ook nu zeker nog gelden, zonder het zwaar te maken. Sterker nog, een tikje feelgood zit er ook in verwerkt, prachtig gedaan.

Dat alles tezamen maakt dit een hele eigen en toffe thriller. Knap debuut!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Spanning: 3.5

Psychologie: 4

Leesplezier: 4

Originaliteit: 4.5

Plot: 4

Maakt vier stralende sterren voor Die lange, lange dagen.

Karin Meinen - Samenlezenisleuker