Ja fantastisch weer. Vier en halve sterren!

Ik heb alles wat vertaald is gelezen van Tudor en naast haar eigen en geweldige stijl is toch echt ook één van de grote kenmerken dat gewoon elk boek weer compléét anders is. Zo ook De dwaling.

Allereerst is het thema bijzonder moedig gekozen. Na de Corona periode zijn er genoeg lezers, waaronder ik, die gewoon eigenlijk (nog) geen zin hebben om over een virus en alles wat daar bij hoort te lezen. Tudor zou Tudor niet zijn als ze haar eigen gevoel niet volgde en daarmee De dwaling op papier zette. En wat ben ik blij dat ze dat gedaan heeft! Dit is Corona 2.0 naar een ontstellend niveau getild, en weerlegt met gemak al je bedenkingen.

Vanuit wisselende perspectieven beland je in drie bizarre en ook mysterieuze situaties. Vanuit Sarah de verongelukte bus, Meg bevindt zich op akelig spannende hoogte in een vastgelopen kabelbaan en Carter sluit de rij. Het Tehuis is een plek waar je eerst maar moeilijk beeld van krijgt. Eerst, want dat gaat allemaal, na meerdere gevoelens van verwarring, nog helemaal via akelige om- en zijwegen duidelijk worden.

Het is een gebeuren waar je echt in moet groeien. Het ene stuk weet me daarbij beter te pakken dan het andere. Vooral de stukken vanuit Carter doen me niet altijd wat het zou moeten doen. Het switchen verloopt naadloos en duidelijk. Langzaam maar zeker leer je de karakters een beetje, en een beetje meer kennen en blijf je ondertussen denken: waar gaat dit naartoe? Elke keer weer komt er een onverwachte situatie, een wending die je zelf nooit bedacht zou hebben. Zo ook met de personages. Wanneer je het niet verwacht komen daar die verrassende connecties en / of achterliggende zaken die je ineens weer op scherp stellen. Het zorgt ervoor dat ogenschijnlijk los staande situaties ineens niet meer zo los staand zijn. Spannend en briljant it is.

Wat is dit toch een mega kundige pen en ontzettend beeldend. Je ziet het, je voelt het. Belangrijk ook: je gelooft ook dat het allemaal kan. Manman wat gebeuren er rare en vreselijke dingen en er vallen uiteraard doden. En hoe. Ik ga een stuk verder in het verhaal helemaal wel van mijn sokken want ook met de tijdlijnen wordt nog even gejongleerd. My God zit het zo? Het zit dus zo! Het einde zelf is zowel shockerend als prachtig. Dit is turnen op hoog niveau met een afsprong van een tien.

Conclusie:

Wat weer een prestatie dit. Ik kan me nu al verheugen op waar C.J. een volgende keer weer mee gaat komen!

Vier en halve sterren oftewel een 9/10.

Karin Meinen - Samenlezenisleuker