Perfecte debuut thriller

Ik houd niet alleen Hebban in de gaten, maar ook boek recensies van de internationale pers. Daar stuitte ik vorig jaar op een interview met de schrijver van dit boek. Na lezen van het interview zette ik "Tuva" op een lange lijst van te lezen boeken.

Er zijn inmiddels al drie thrillers - oh nee, al weer vier zag ik net elders - rond Tuva waarvan "Dark Pines" of "De Jacht" deel 1 is. Het verscheen in 2017, maar blijkbaar waren er vier jaar voor nodig eer er eindelijk een Nederlandse vertaling kwam. Jammer, want na het lezen van deel 1 wil ik liefst alle andere delen zo snel mogelijk achter elkaar uitlezen.

Lees je regelmatig thrillers, dan lukt het je waarschijnlijk snel de mogelijke echte dader te identificeren. Niet dat er geen alternatieven of andere zonderlingen zijn. Zowel Gavrik waar Tuva woont, als het gehucht dat het middelpunt wordt van een moordonderzoek bulken van de vreemde personages waar iets mis mee is. Het boek opent met een confrontatie tussen een eland en Tuva in haar huurauto. De confrontatie eindigt dankzij een schot van een jager. De vaart zit er gelijk goed in, maar de laatste pakweg twintig pagina's van het boek tot Tuva bij haar moeder is?

Aan de andere kant weet Dean goed te beschrijven hoe Tuva functioneert als dove omringd door horende mensen. Ze worstelt met allerlei problemen. Ze is terug gegaan naar Zweden omdat haar moeder ernstig ziek is en heeft een baan in Londen opgegeven. Ze schrijft nu voor het plaatselijk suffertje in Gavrik, ergens in de wild, wild bush van Zweden. Ze worstelt nog steeds met de dood van haar vader en de impact die zijn dood op haar moeder en zij zelf heeft gehad.

Tuva is dan wel opgegroeid in Zweden, ze is doodsbang voor de wilde Zweedse natuur en vooral het bos vlak bij Gavrik. Dat bos had allang uitgedund moeten zijn. Nu is het duister, dreigend. Er is iets met dat bos: elanden die je aanvallen, teken en muggen in allerlei soorten en maten, paddenstoelen vol wormen en dan het is ook nog eens jachtseizoen. Veel te veel lui die met geladen geweer de bossen in trekken en erop los knallen.

Naast af en toe hilarische situaties waarin Tuva verzeild raakt, zijn het de beschrijvingen van de natuur die verfrissend zijn. Of zoals Dean het zelf zegt in het interview met de Guardian: “I like bad weather and bleak landscapes. Where I am in the forest, the sun won’t rise above the treetops for the next two or three months. My friends freak out, and think that sounds awful, but I quite like it.” Behalve dat hij in een soortgelijk bos met moeras als vlak bij Gavrik woont, laat hij zijn thrillers met Tuva ook eerst lezen door een dove vriend, om er zeker van te zijn dat hij als horende, zo goed mogelijk beschrijft hoe het is te leven als dove verslaggeefster in een horende wereld.