Moord, doodslag, overspel en de rest

Eigenlijk is dit deel 2 over het Romeinse Keizerrijk. Tom Holland begint zijn verhaal met "Rubicon" en pakt de draad hier op, om te eindigen bij Nero.
Het is een ongelooflijk, maar eerder verteld verhaal. Bij Holland wordt het opnieuw boeiend verteld, waarbij het natuurlijk uitstekend onderbouwd is en briljant uitgezocht. Waar de oorspronkelijke en andere bronnen het niet eens worden, onduidelijk zijn, of het ook niet weten en later doorslaggevend wetenschappelijk bewijs ontbreekt; kiest hij voor een aannemelijke interpretatie. In voetnoten achterin, licht hij een en ander toe. Uiteraard is er achterin ook een uitgebreide lijst opgenomen van geraadpleegde bronnen.
Neem bijvoorbeeld de aanleiding voor de verbanning van Ovidius. Maar voor die wordt verbannen - en na diens dood: de hele familie, naaste en verre verwanten, vriend en vijand komt langs. Er zit werkelijk geen normale tussen.
Dit is een Romeinse familie waarvan Octavius geadopteerd werd door Julius Caesar en trouwde met Livia uit een andere Romeinse familie, die de macht naar zich trekt en zichzelf uitmoordt. Er zijn er bar weinig die per ongeluk, door ziekte, of in bed overlijden. Oh ja: een aantal hongert zichzelf de dood in.
Tamelijk schokkend ook, hoe goed de massa wordt gebruikt en bespeeld, terwijl diverse familieleden letterlijk over lijken gaan.
Holland hanteert in dit boek een iets minder venijnig, sarcastisch taalgebruik dan in zijn boek waar hij een stuk Griekse geschiedenis behandeld.
Maar ja: wat hier beschreven wordt, leent zich niet voor humor.
Na lezen, slaak je een zucht van verlichting, dat je niet in het Rome of Romeinse Rijk van Tiberius, Livia, Agrippina, Caligula, Claudius, Nero en de rest leeft.
Liever een fictieve versie, die dicht bij de feiten blijft? Neem de serie rond "Claudius" van Robert Graves. Bij Holland net zo geslepen als de rest van deze bijzonder disfunctionele familie.
Dit deel krijgt 4/5; ik heb net iets meer genoten van het Griekse deel, waarin het vlijmscherp taalgebruik en scherpe observaties mij regelmatig aan het lachen maakte.