Moet iedereen een keer gelezen hebben

Over dit boek kan ik kort zijn: iedereen moet het ofwel op de boekenplank hebben staan, of minimaal één keer gelezen hebben.
Uiteraard liefst regelmatig herlezen. Ook mannen, want dit gaat niet alleen over verkrachting en verkrachters maar wat vaak vergeten wordt: mannelijke slachtoffers.
Oh: en dit zijn alleen nog wat extra woorden want suffe Hebban eist dat een recensie minimaal 100 woorden telt - hoe indrukwekkend, belangwekkend en ongelooflijk belangrijk een boek ook is. Dit boek is geschreven door een slachtoffer dat weigert slachtoffer te zijn en in gaat op seksueel geweld, seksuele opvoeding en mogelijke manieren om verkrachten uit te bannen of in ieder geval bespreekbaar te maken.
Niet dat de schrijfster zo'n ver van de realiteit verwijderde betweter is: ze is zelf slachtoffer geweest, overleefde en probeert anderen te helpen.
Ze schreef ooit een artikel over wat haar overkomen was en dat werd zonder haar toestemming of dat ze het ook maar wist, decennia later opnieuw gepubliceerd met naam en toenaam zodat iedereen haar kon traceren .... Dat is dat niet de gebruikelijke gang van zaken, maar als je leest hoe er in India wordt omgegaan met slachtoffers van verkrachting waaronder deze auteur dan sta je van dergelijk handelen niet eens meer te kijken.
Volgens statistieken zou het aantal slachtoffers van seksueel geweld 1 op de 3 of 5 vrouwen zijn? Nou, volgens mij ligt dit veel en veel en veel hoger. En dan praten we alleen over vrouwen. Niet over mannen die ook het slachtoffer kunnen zijn. Weer weerzinwekkend en hoog tijd dat er eens wat gedaan wordt aan dit misdrijf.