Ik had er meer van verwacht

Inkt verteld het verhaal van Leora. Leora leeft in een wereld waar alle gebeurtenissen en mijlpalen in je leven worden vastgelegd op je lichaam door middel van tatoeages die merktekens worden genoemd. Als je wordt geboren krijg je je naam getatoeëerd, je stamboom komt op je rug, voor elke verjaardag krijg je een leeftijdsstip op je hand, je beroep wordt vastgelegd met een specifieke afbeelding, etc. Dat zijn de officiële tatoeages die iedereen krijgt. Ook kan je voor eigen merktekens kiezen. Een tatoeage die jij zelf hebt uitgekozen en passend vindt voor een mijlpaal in je leven.

Leora kan, net als haar moeder, merktekens lezen. Zij ziet niet alleen de afbeelding maar voelt ook de emoties die erbij horen. Haar moeder werkt dan ook als lezer, haar vader werkte als vilder. De merktekens worden namelijk gezet als teken dat je een open boek bent, iedereen mag zien dat je een goed persoon bent of welke misdaden je hebt begaan. Je hebt geen geheimen en een zuiver geweten. Als je sterft, wordt van je huid een huidboek gemaakt. Dat is het werk van een vilder. Als dit boek af is, wordt je ziel gewogen. Dan wordt besloten of jouw boek mag blijven bestaan en of je herinnerd mag worden, of dat je boek wordt verbrand en niemand ooit nog over je mag spreken.

Leora haar vader is overleden, en het is dus tijd om zijn boek te lezen en af te wachten of zijn ziel mag voort bestaan door middel van herinneringen. Door een gebeurtenis op het plein komen er echter herinneringen bij Leora naar boven die haar leven aan het wankelen brengen. Is haar vader wel wie hij zei dat hij was, en is zijn ziel wel zo schoon als haar ouders beweren…?

Alice Broadway heeft een prachtige wereld geschapen. Iedereen binnen de samenleving heeft zijn of haar talenten, kwaliteiten en doelen in het leven. Leora staat op het punt om haar toekomst vast te laten leggen en een beroep te kiezen. Leora zou heel getalenteerd zijn, maar dit komt een beetje geforceerd over in het boek. De worldbuilding is geweldig, de characterbuilding not so much. Ik vind de personages ietwat oppervlakkig. Voor mijn gevoel is er geprobeerd om zoveel mogelijk in één boek te proppen. Leora zelf is een lekkere opstandige puber die haar plekje in de wereld probeert te vinden, de personages om haar heen lijken een ruwe schets van wat ze hadden moeten zijn. Ik vind het jammer dat het boek me tegen viel, maar dat hoeft natuurlijk niet voor iedereen zo te zijn!

Ik heb het boek wel in één ruk uitgelezen, want ik was ontzettend nieuwsgierig naar het einde. Echter bleef ik bij het einde alsnog met een heleboel vraagtekens zitten. Ik kan er niet echt een vinger opleggen waardoor het boek met toch tegenviel. Soms leken zinnen te letterlijk vertaald, soms leken de conversaties tussen de personages te geforceerd en het verhaal te voorspelbaar.

Al met al was het wel een vermakelijk boek, lekker voor tussendoor. Het verhaal is een tof concept in een wereld die ik nog niet eerder heb gezien. Toch had er naar mijn idee meer uitgehaald kunnen worden.