Prachtig, maar het kon beter...

In De ademdief lees je het verhaal van Thalia en Quinn. Thalia is een Aspiratar, een mens met een gave. Quinn is een jager, hij is getraind, opgevoed op Aspiratar, of zoals de jagers ze noemen, de ademdieven, te doden. Aspiratar kunnen namelijk letterlijk iemands adem wegnemen, totdat iemand sterft. Maar zij kunnen ook levens redden met hun gave. Bovendien zijn er verschillende soorten gaven, maar dat weten de jagers niet. Ze willen de Aspiratar doden, omdat de jagers niet ouder worden dan twintig jaar door een oude Aspiratar vloek. Pas als iedere Aspiratar dood is, kunnen zij in vrede leven.

Het is dan ook verbazend dat Quinn op zijn eentje op Thalia jaagt. Jagers gaan meestal in groepjes van drie jagen, omdat een ademdief zijn of haar magie niet onuitputtelijk kan aanspreken. Een ademdief kan een, misschien twee mensen doden voordat het energielevel zo laag is, dat hij of zij zelf bijna sterft. Het gebruiken van magie heeft een prijs.

En toch gaat Quinn alleen achter Thalia aan, met alle gevolgen van dien. Maar Thalia besluit hem niet te doden. Vrijwel meteen heeft ze spijt van haar beslissing, nu is er een jager die weet hoe ze er uit ziet, en die zeker de jacht gaat inzetten op haar. Ze rent naar huis om haar zusje te pakken en verdwijnt… Naar het noorden van Nederland.

Nederland!? Yes. Dat klopt. Het verbaasde mij ook, maar deze fantasy speelt zich af in deze tijd, in ons mooie kikkerlandje. Een beetje op de Harry Potter manier. Er is een magische gemeenschap waar wij geen weet van hebben, en die dus tussen ons, normale mensen, leeft. Dit vond ik zó een aangename verrassing! Dit gaf meteen een hele andere sfeer en kijk op het verhaal. Ik was stiekem erg blij dat dit geen verhaal zou zijn in een middeleeuwse fantasy sfeer, in een andere dimensie. Ik was hier erg blij mee.

Ik was er ook erg blij mee dat je dit verhaal leest vanuit de perspectieven van Quinn én Thalia. Zo leer je beide werelden kennen, beide ”religies”, de normen en waarden van beide werelden. Dit maakt het verhaal erg interessant, omdat het voor Quinn en Thalia niet altijd duidelijk is waarom de een doet wat ie doet én omdat je de jacht vanuit beide kanten meemaakt. Dit zorgt ook voor de nodige spanning, omdat jij als lezer meer weet dan de personages zelf. Hierdoor kruip je helemaal in het verhaal en kan je je erg goed inleven in beide personages.

De schrijfstijl is lekker. Het verhaal loopt lekker, soepel, ik heb dit boek niet weg willen leggen (wel een paar keer gemoeten, helaas). Maar als je het boek weer oppakt, zit je ook zo weer in het verhaal.

Er is alleen één ding wat ik ontzettend jammer vond. Het is een kleine spoiler, dus als je deze niet wilt lezen, even scrollen.

Uiteindelijk (tegen het einde van het boek) is er dus toch een magisch portaal naar een magische wereld, met magische grotten en magische meren. Dit vond ik zó ontzettend jammer. Ik vond het juist zo tof om een YA fantasy eens helemaal anders te lezen…. vandaar ook de lagere score. Dit deed voor mij best af aan het verhaal.

De ademdief is een spannende YA fantasy, en ik ben heel erg benieuwd naar deel twee. Het is een open einde met een plottwist die ervoor zorgt dat je antwoorden nodig hebt. Niet wilt, maar nodig hebt. Als je een fantasy wilt lezen die anders is dan de YA fantasy die je gewend bent, dan is dit het boek voor jou.

Liefs,
Kelly