Toxine

Ik hou van een goede YA fantasy. Het is echter een genre dat nogal verzadigd is, waardoor storylines of werelden nogal op elkaar lijkt. En toen werd Toxine aangekondigd in de bloggersgroep van Hamley Books. De cover, de flaptekst – ik was verliefd. Maar goed, kon de uiteindelijke inhoud mij bekoren?

Vanaf de eerste letter val je vrijwel meteen met je neus in de actie. Je leert Khala kennen als vluchteling, ze is namelijk een Offer en op de vlucht voor de Opperheer, de leider van hun land. Een Offer is een kind dat geboren is met een Talent, dat voor ieder Offer anders is. Het Talent van Khala is erg dodelijk. Met één enkele aanraking kan zij alle organen van een mens stil leggen. Oftewel, ze kan iemand in een adem doden. De Opperheer gebruikt Offers en hun Talenten voor zijn eigen gewin. Zodra ze achttien jaar zijn, worden ze meegenomen naar het paleis. Khala is nog niet bereid om te sterven, dus kiest ze ervoor om te vluchten.

Khala is nog niet op weg, of ze komt ze een mysterieuze jongen tegen. Hij geeft haar twee keuzes: hij doodt haar, of hij reist met haar mee, naar bestemming onbekend. Khala weet niet waarom, maar ze besluit hem te vertrouwen. Maar als snel slaan de twijfels toe…

Er zijn een aantal elementen in dit boek die we kennen uit andere verhalen. Dit is natuurlijk logisch, want er zijn zo ontzettend veel fantasy boeken tegenwoordig dat het ook onontkoombaar is. Een meisje met een dodelijk Talent, ontmoet mysterieuze jongen. Er is een alleenheerser die alleen maar meer macht wil, en letterlijk over lijken gaat. Meisje met dodelijk Talent krijgt de kans hem te doden. Nee, deze elementen zijn niets nieuws. Echter worden deze elementen wel op een fijne manier verwerkt waardoor je niet het idee hebt, het zoveelste YA fantasy verhaal te lezen.

De worldbuilding vind ik erg tof. De worldbuilding is meer dystopisch dan fantasy. Er zijn nieuwe uitvindingen zoals treinen, geweren en ga zo maar door. Dat maakt dit verhaal ook erg bijzonder. Daarnaast is er ook een religie gecreëerd door Rani de Vadder, maar daar wordt niet echt de nadruk op gelegd. In Toxine is religie een soort van “dood”, maar bepaalde mythes en elementen zijn wel belangrijk voor het verhaal. Dat maakt dat Toxine wel een heel eigen sfeer krijgt.

De wezens die leven in Toxine, zijn gedeeltelijk typische fantasy wezens, gedeeltelijk zelf geschapen. Ikzelf vond dit een prettige mix, zo hoefde je niet te veel elementen te onthouden en bleven de actie scènes overzichtelijk.

Dan wil ik het over de personages hebben. Dit was een struikelblok voor me. Toen Khala nog alleen was, vond ik de schrijfstijl sterk en poëtisch. Maar zodra de interactie tussen personages op gang kwam… raakte dit verloren. Khala werd een twijfelend meisje, haar pit was verdwenen. De dialogen vond ik soms zelfs kinderlijk en geforceerd. Ook de actiescènes verloren daardoor de spanning. Het speelse en sarcastische karakter van Khala en de mysterieuze jongen sloegen voor mij de plank mis. Ik snap wat Rani wilde bereiken, mij raakte ze er helaas af en toe mee kwijt.

Het is echter wel een verhaal dat je in één ruk uit wil lezen. Hoe Rani de wereld en emoties beschrijft vind ik prachtig en erg passend voor een toffe fantasy. Toxine is haar debuut, en ik vind het heel erg knap dat zij al zo een verhaal weet neer te zetten. Ik zou ook zeker meer van haar willen lezen! Ik hoop alleen dat in haar toekomstige verhalen, ik ook geboeid kan blijven tijdens de dialogen tussen personages.

Maar, even samengevat, is Toxine een goed YA fantasy debuut die je in zijn greep houdt tot de laatste letter. Ik ben erg benieuwd wat er nog meer uit de pen van Rani gaat komen!