Dit verhaal kruipt onder je huid

Lees niet de laatste bladzijde!

De verhalen van Thomas Olde Heuvelt zijn voor mij must-reads. Als Nederlandse auteur is hij wereldwijd doorgebroken met zijn horrorboeken en niet zonder reden. Daarnaast heb ik ooit een schrijfcursus van hem gevolgd en daarom vind ik het nu super leuk om zijn werkproces terug te zien in zijn boeken.

Het laatste verhaal van Jamie Gunn is een verhaal wat onder je huid kruipt. In het begin kroop het voor mij iets teveel onder mijn huid door recente gebeurtenissen in mijn privé leven, dus ik heb het boek even weggelegd en daarna weer opgepakt. Dat zegt ook meteen wat over de kwaliteit van Thomas ' schrijfwerk: zijn manier van vertellen is persoonlijk en komt dichtbij.

Het verhaal is deels autobiografisch en je volgt Jamie, een jongen waarvan de vader overleden is. Zijn vader vertelde hem altijd fantastische verhalen en na zijn dood belt Jamie in zijn omgeving aan bij onbekenden met de vraag of zij hem een verhaal willen vertellen. Zo komt hij ook bij Sheila terecht, een hoarder met een huis en tuin vol met kapotte paspoppen en andere spullen. Zij vertelt hem een verhaal, maar ze mag hem niet het einde vertellen. Dan zou een horrorwezen Jamie en haar komen halen.

Hoewel sommige lezers aangaven dit boek minder eng te vinden dan Thomas' andere werk, heb ik toch regelmatig een extra lampje aangedaan bij het lezen van dit boek. Naast dat het boek creepy is, behandelt het thema's als rouw, schuld, de verantwoordelijkheid van een schrijver, mentale gezondheid en de obsessie van 'superfans.'

Een andere lezer op Hebban gaf aan dit boek te duiden als literaire horror en daar ben ik het mee eens. Dit boek is niet alleen eng, maar heeft ook gelaagdheid, een fijne schrijfstijl en psychologische diepgang. Wat mij betreft een aanrader!

P.s. Ik vind de paarse cover (in tegenstelling tot de meesten volgens mij) wel een stuk mooier dan de kaft met She zelf erop.