Een moderne retelling

Mermaid is een moderne retelling van het sprookje De Kleine Zeemeermin. Gaia is de jongste dochter van de Zeekoning. Ze de prachtigste meermin van het hele koninkrijk met haar blauwe ogen, haar prachtige, rode haar en haar fluweelzachte, heldere stem. de Zeekoning is trots op haar zwijgzaamheid en haar schoonheid, en pronkt daar graag mee. Hij heeft Gaia dan ook uitgehuwelijkt aan de sterkste krijger van zijn rijk en verwacht niets meer dan dankbaarheid en gehoorzaamheid van zijn jongste dochter.

Gaia is echter niet gehoorzaam. Gaia is nieuwsgierig, iets wat vrouwen niet in dank wordt afgenomen in het koninkrijk. Vrouwen moeten mooi, zwijgzaam, zorgzaam en gewillig zijn. Niet klagen, niet vragen, niet twijfelen aan de mannen. Gaia verzet zich al jaren in stilte tegen dit regime, door veel tijd met haar grootmoeder door te brengen. Gaia’s moeder is namelijk op haar eerste verjaardag gevangen door mensen en is nooit meer terug gevonden. De meermensen haten de mens dan ook met een passie, en het is dan ook traditie om elk meermens op zijn of haar 15e verjaardag een kijkje boven water te laten nemen. Dan ziet iedereen vanzelf hoe verschrikkelijk deze wezens zijn.

Behalve Gaia, zij is altijd al gefascineerd geweest door menselijke voorwerpen en zij hunkert nog steeds naar haar moeder. Gaia denkt dat haar moeder namelijk helemaal niet dood is, maar ergens daarboven, op het land. Als Gaia’s aanstaande huwelijk en alle andere aspecten van haar leven haar te veel worden, keert zij zich naar de Zeeheks. De Zeeheks kan Gaia helpen te ontsnappen uit haar beklemmende leven, maar, tegen welke prijs?

Dit boek volgt zoals je ziet aardig wat lijnen van De Kleine Zeemeermin. Gaia heeft rood haar, een groene staart, kan prachtig zingen, is de jongste en mooiste van al haar zussen, dochter van de Zeekoning, is gefascineerd door mensen, raakt geobsedeerd door een mensenman en is nieuwsgierig, Meermin wil haar staart inruilen voor mensenbenen. Toch heeft dit verhaal een heel eigen plot, maar dat ga ik niet verklappen!

De overeenkomsten zijn erg leuk om te lezen, ik zag ook al helemaal de film voor me. Wat ik alleen erg sterk vind aan dit verhaal, is dat er heel wat maatschappelijke thema’s die nu erg spelen worden meegenomen in dit boek. Deze thema’s worden wel uitvergroot in het verhaal, maar zijn heel erg herkenbaar. Zo wordt het belang van een slank, vrouwelijk lichaam erg benadrukt. Vrouwen horen niet te veel te eten, dik zijn is taboe. Een vrouw heeft alleen schoonheid nodig, geen kennis. Vrouwen die praten zijn vooral vervelend en vrouwen die voor zichzelf opkomen worden verbannen. Zoals ik al zei, de thema’s zijn uitvergroot want het is nog steeds een sprookje. Maar als je even alle magazines doorbladerd en naar alle reclames kijkt tel je alleen mee als je maatje 32 hebt en schijnt dat hét doel van iedere vrouw te moeten zijn. Zucht.

Ook komt een stukje seksualiteit terug in dit boek. Een vrouw hoort seksueel actief te zijn voor haar man, maar ze mag verder geen verlangens voelen. Jezelf, je lichaam en seksualiteit ontdekken is echt taboe. Bovendien heb je maar te doen wat je man van je wilt, als meermin zijnde. Ook dit is weer erg uitvergroot, maar wel een thema dat speelt. Vrouwen horen niet verschillende bedpartners te hebben in hun leven, maar mannen zijn wel echt helemaal geweldig als ze in een maand 10 vrouwen in bed hebben weten te krijgen. Er rust nogal een taboe over een vrouw die seksueel vrij is en vrij kan zijn, terwijl mannen genoeg mogen proberen en doen. Ook het stukje ‘de baas over je eigen lijf zijn’ wat tijdens de #metoo beweging ter sprake kwam, komt ook weer terug in dit boek.

Begrijp me niet verkeerd, er zijn geen verkrachtingsscenes of wat dan ook te vinden, maar wel een jonge vrouw die losbreekt uit een patroon waarvan werd verwacht dat zij en vele andere vrouwen die volgden. Het was erg verfrissend om een verhaal met een stukje realiteit gemixt met een sprookje te lezen. Hoe verder je in het verhaal komt, hoe duidelijker deze thema’s ook naar boven komen. Gaia heeft zo veel vragen, gedachten en zo een eigen kijk op haar wereld dat zij je helemaal mee trekt het verhaal in. Ik had dit boek ook in no-time uit. Doordat het boek als een sprookje is geschreven, voelt het hele boek ook totaal niet zwaar aan, maar ben je gewoon een retelling van De Kleine Zeemeermin aan het lezen. Pas als je het boek uit hebt, dan besef je eigenlijk pas hoe een sterk verhaal O’Neill heeft geschreven.

Dit is een sprookje voor het meisje in ons allemaal, dat voor zichzelf opkomt