Geslaagde 2de deel

'Dit is een oorlog van talen, en wat is een taal anders dan een geheime code? En voor de Zwaluw en de andere rekruten van Bletchley Park is Wyvernmires oorlog gewoon de zoveelste code die ze moeten kraken.'

In 'a war of Wyverns' staat taal wederom centraal. Vivien moet trachten te ontdekken waarom de Hebridische wyverns de sleutel zijn om deze oorlog te winnen. Door een speling van het lot komt ze op Canna terecht. Een eiland waar de wyverns zich zouden schuilhouden. Het is aan haar om ze te overtuigen. Maar ze is niet alleen. Onverwachte medestanders zullen haar bijstaan. Terwijl de oorlog hevig woedt, begint Viv aan alles en iedereen te twijfelen. Ook aan zichzelf en aan haar vertaalkunsten. De oorlog bereikt ondertussen zijn hoogtepunt en de verliezen zijn groot aan beide kanten. Voor wie is de overwinning? Is dit het definitieve einde van de bloederige strijd? Is vrijheid van zijn en taal nabij?

Ik moet beginnen met iets te vertellen over de cover en de sprayed edges. Het spreekt eigenlijk voor zich maar: WAUW. De details, de overvloed aan kleuren. Voor het lezen van dit boek is het een pareltje om naar te kijken. Na het lezen verklaart de cover zoveel meer. Het is gewoon een editie die je in je kast moet hebben!
Deel 2 van een reeks is altijd een beetje afwachten. Zeker met een steengoed eerste deel. Van bij het begin zat ik terug in het verhaal, alhoewel het toch wel een jaar geleden is dat ik deel 1 gelezen heb. Williamson leidt de lezer doorheen het verhaal en voor je het weet zit je er weer middenin. Dit allemaal zonder al te veel herhalingen. Ze is ook trouw gebleven aan haar schrijfstijl. Vlot met hier en daar wat wijsheden. Waar ik nu, tijdens het schrijven van deze review, opnieuw aan denk.
"Als je een originele tekst vertaalt, wat blijft er nog over van die taal. Je verliest de finesse, de bedoeling van de schrijver. Sommige woorden zijn simpelweg niet te vertalen omdat ze meer zijn dan een betekenis." Dit komt niet letterlijk uit de tekst maar het is wel wat ik er van heb onthouden en wat me ook het meeste treft en doet nadenken. Ook al is dit YA fantasy, het stemt tot nadenken. Dat maakt lezen zo leuk. Wat je ook leest, het is leuk en leerrijk als iets blijft hangen. Dit typeert toch wel deze reeks. Die kleine wijsheden hier en daar.
De schrijfster speelt ook in op de gevoelens van de lezers. De strijd is bloederig en bij momenten gruwelijk. Ik heb een bepaalde passage met de tranen in mijn ogen gelezen. Wat juist ga ik niet verklappen. Maar één tip, hou de zakdoekjes bij de hand.
We hebben ook een nieuwe drakensoort leren kennen; de Hebridische wyverns. Alhoewel het volledig fictieve wezens zijn, voelen ze menselijk aan. Ik moest meermaals mijn mindset veranderen 'dit zijn draken, geen mensen Kelly'. Ik hoop dat we ze in een volgend deel terug mogen ontmoeten!
Door het einde hoop ik snel op een derde deel, want 'hallo' waarom dit einde. Waarom ons op onze honger laten zitten?!
Is deel 2 evengoed als deel 1? Daar kan ik volmondig "JA" op antwoorden!