Een zaterdag

Ruim 300 pagina's wijden aan een vrije zaterdag van een Londense neurochirurg genaamd Henry Perowne. Hoe heeft Ian McEwan dit gedaan? Door een extra groot lettertype te gebruiken? Neen, maar wel door alle gedachten en handelingen van Henry, zoals squashen en zijn demente moeder bezoeken tot dagdagelijkse dingen als auto rijden en koken, uitvoerig te beschrijven. Via deze manier leer je zijn gezin en patiënten kennen alsook hetgeen hij op deze zaterdag ziet en hoort. Op de achtergrond van het verhaal wordt er gedemonstreerd tegen de aanstaande oorlog in Irak, een kwestie die dan ook regelmatig in Henry's gedachten en gesprekken aan bod komt.

Goed, wij hebben geduid hoe de pagina's gevuld zijn met een enkele dag, doch hoe is de leeservaring? In de eerste 200 bladzijdes is het voor mij persoonlijk een mengelmoes van enthousiasme en verveling. Enerzijds is het interessant om zijn gezin te leren kennen en dan vooral hoe de hoofdpersoon zijn kinderen en de onderlinge familie relaties ziet (dit zegt bovendien iets over hemzelf als vader). Ook zijn werk wordt uiterst nauwkeurig beschreven door een veelvoud aan medische jargon waardoor je als leek al ras opzoek gaat naar je woordenboek Latijn. Enerzijds zorgen de veelvoudige uiteenzettingen ervoor dat tijdens het lezen van een potje squash de intensiteit van de bladzijdes afspat en je eigen hart enkele tellen sneller begint te kloppen waardoor je de neiging moet onderdrukken om aan het einde van het potje amechtig met Henry mee te hijgen. Ook zijn de gesprekken en discussies met zijn kinderen erg boeiend om te lezen. Daarnaast heeft Henry op zijn tijd een belangwekkende gedachtegang over een maatschappelijk thema wat bij de lezer tot denken stemt.

Anderzijds staat de uitvoerigheid soms wat tegen en is niet elke beschreven handeling en gedachte van Henry even interessant. Dit maakt het boek wellicht uiterst realistisch, niet alles wat een mens denkt en doet is interessant voor een ander, doch gelijktijdig bevat het hiermee saaie en vermoeiende passages.

Uiteraard gebeuren er op de beschreven zaterdag wat ongewone gebeurtenissen die zorgen voor wat spanning. Geheel genomen leest het allemaal goed weg dankzij de vlotte schrijfstijl van McEwan, maar weet het lang niet altijd voldoende te boeien.

De laatste 100 bladzijdes is waar het vuurwerk plaatsvindt en verschillende karakters en gebeurtenissen bij elkaar komen. Confrontaties vinden plaats, er hangen dreigingen in de lucht die verbaal en fysiek wordt geuit om vervolgens te eindigen met een rustgevende bezinning waarin wordt gereflecteerd op de dag die voorbij is en de toekomst die in het verschiet ligt, erg sterk. Echter komen deze laatste 100 bladzijdes ietwat ongeloofwaardig over en is het wat te geconstrueerd.
Desalniettemin is het fantastisch om te lezen en daarmee dan ook het hoogtepunt van het boek wat mij betreft. Helaas is de rest van het boek mij toch wat te traag waardoor ik uitkom op 3 sterren.