Oppervlakkig

Elise Duval, wonende in New York, heeft op een dag twee vreemde mensen aan de deur die iets weten over haar verleden. Door alle emoties wordt Elise onwel en wordt opgenomen in het ziekenhuis. Daar krijgt ze een flashback naar het verleden...
Ze blijkt dochter te zijn van Julius en Amanda, een joods paar dat woont in Duitsland, in de jaren 30.
Als het daar steeds moeilijker wordt, proberen ze te vluchten, zij en haar zusje Viera gaan met een schip naar Havana, maar uiteindelijk belanden Amanda en Lina, Elise haar vroegere naam in Frankrijk. Maar ook daar breekt de oorlog uit...

D eerste bladzijden dacht ik van : Huh, heb ik wel echt het tweede boek van Armando Lucas Correa te pakken, ik vond het begin en de eerste tientallen bladzijden, tot ongeveer blz 80, zo op het eerste boek lijken.
Een beetje te veel eerlijk gezegd.
Vanaf bladzijde 80 wordt het boek wel heel anders dat het eerste boek, maar in dit boek miste ik toch wel een beetje diepgang.
Personage blijven vlak, je leert ze niet kennen, en ook de gebeurtenissen zijn in een oogwenk gebeurd of opgelost.
De tijd gaat razendsnel op bepaalde momenten, in een bladzijde of twee ben je zo een heel jaar verder
Verder vond ik de taal niet echt passen bij de personage Elise.
Als zand door haar vingers, voelde zich herboren. Niet echt de taal van een meisje van een jaar of 8.
Plot is aandoenlijk maar voorspelbaar.
Niet echt een topboek naar mijn mening, maar wel lekker voor een middagje lezen.
2 sterren voor dit boek