Rustige en ingetogen roman over vrouwenlevens

In dit boek maken we kennis met vier zussen en een nichtje: vijf vrouwen met ieder hun eigen karakter, dromen en worstelingen. Aan de buitenkant lijkt hun leven eenvoudig en alledaags, maar onder die ogenschijnlijke rust schuilt veel meer. Er zijn geheimen, stille verlangens, onomkeerbare keuzes en levensveranderend verdriet. En boven alles hangt het stilzwijgen — over datgene wat er écht toe doet. Dat stilzwijgen is voelbaar door het hele boek heen, net als de wind: altijd aanwezig, maar ongrijpbaar.

Het verhaal volgt deze vrouwen op verschillende momenten in hun leven, verspreid over de jaren 1925 tot en met een grote periode na de Tweede Wereldoorlog. Je leest hoe hun onderlinge band zich ontwikkelt en hoe hun karakters langzaam worden gevormd door de tijd waarin zij leven. Daarbij wordt pijnlijk duidelijk hoe beperkt de kansen en mogelijkheden voor vrouwen in het begin van de twintigste eeuw waren. Zaken die nu vanzelfsprekend zijn, zoals studeren of zelfstandig keuzes maken, waren dat toen absoluut niet.

Het is een interessant en gelaagd verhaal over familiebanden, zwijgen en persoonlijke ontwikkeling. Wat het boek sterk maakt, is dat het zo realistisch is geschreven dat je als lezer nauwelijks kunt onderscheiden wat gebaseerd is op waarheid en wat fictie is. Juist die vervaging geeft het verhaal geloofwaardigheid en diepgang.

De hoofdstukken zijn prettig van lengte en worden duidelijk aangeduid met jaartallen, waardoor je altijd weet in welke periode je leest en verwarring wordt voorkomen. Hoewel het boek inhoudelijk interessant is en belangrijke thema’s aansnijdt, wist het mij emotioneel niet volledig te raken en bleef de afstand tot de personages soms voelbaar.

Stilzwijgend is daarmee een rustige, ingetogen roman over vrouwenlevens, familie en dat wat onuitgesproken blijft. Een boek dat zeker tot nadenken stemt, maar mij persoonlijk niet helemaal wist te overtuigen.