Mooie kern en interessante thema's

"Er is een tijd waarin alles mogelijk is, een tijd waarin we alles kunnen zijn waarvan we kunnen dromen. Vervolgens komt het leven ertussen en slinkt ons bestaan tot één enkel moment."

Het verhaal begint in 1958 in de West-Australische outback. In dit ruige landschap leeft het gezin MacBride op een schapenboerderij. Hun leven verandert voorgoed door een moment van onoplettendheid dat uitmondt in een verschrikkelijk ongeluk. De jongste zoon Matt is de enige overlevende; zijn vader en oudste broer komen om het leven.

Vanaf dat moment volgen we voornamelijk Matt, afgewisseld met perspectieven van zijn zus Rosie en hun moeder Lorna en kort een aantal andere personages. Tegelijkertijd vertelt Stedman ook de geschiedenis van de boerderij zelf, van de eerste bewoners tot de huidige generatie. Die achtergrond geeft het verhaal een bepaalde sfeer en diepgang, maar voelt soms ook langdradig aan.

Gaandeweg duiken er steeds meer personages op. Zoveel zelfs dat het af en toe verwarrend wordt en sommige personages weinig lijken toe te voegen aan het verhaal. De kern van het boek , de levenslange impact van één tragische gebeurtenis, is sterk en aangrijpend. Het bizarre ongeluk dat Matt overkomt vormt hem blijvend en werkt door in alles wat hij doet: in zijn persoonlijke ontwikkeling, zijn familie relaties en zelfs in de liefde.

Toch voelt het verhaal soms onnodig uitgerekt. Met bijna 500 pagina’s had de roman waarschijnlijk krachtiger kunnen zijn als hij compacter was geweest. De rode draad is mooi, maar raakt soms ondergesneeuwd door zijlijnen en uitgebreide achtergrondverhalen.

Daar staat tegenover dat Stedman sterk is in sfeer, beschrijvingen en het neerzetten van gelaagde personages. Wie houdt van romans met veel detail, familiegeschiedenis en emotionele diepgang zal hier zeker van genieten.

Een leven zo ver is daarmee een roman met een mooie kern en interessante thema’s, maar door de lengte en het grote aantal personages soms wat minder scherp dan het had kunnen zijn.