Lezersrecensie
Een aangrijpend, indrukwekkend en noodzakelijk verhaal
31 januari. Vanavond gaan we naar bed zoals elke andere avond. Warm, veilig, zonder erbij stil te staan dat het morgen 73 jaar geleden is dat duizenden mensen wakker werden in een nachtmerrie. De vloed voorbij maakt die geschiedenis pijnlijk tastbaar.
Stel je voor: je gaat slapen en wordt niet wakker door een wekker of zonlicht, maar doordat het water via de brievenbus je huis binnenstroomt. Dat is wat de zestienjarige Frida overkomt in de nacht van 1 februari 1953. “Het is 1 februari 1953 en terwijl de wereld onder mijn voeten vergaat en het kolkende water alles opslokt, sneeuwt het voor de eerste keer in zeven jaar.”
In dit indrukwekkende verhaal volgen we Frida, haar broer, zussen en ouders tijdens de watersnoodramp: vanaf het moment dat het water hun huis binnendringt, de angstige uren op zolder en op het dak, tot de redding en uiteindelijk de terugkeer naar huis een half jaar later. Het is haast niet voor te stellen hoeveel angst, wanhoop en machteloosheid mensen toen hebben moeten doorstaan — en toch komt dat gevoel tijdens het lezen keihard binnen.
Femke Meijboom weet de sfeer, spanning en emoties zó sterk neer te zetten dat het verhaal regelmatig letterlijk benauwend voelt. Ik moest meerdere keren pauzeren om te laten bezinken wat ik net had gelezen, zo heftig en intens is het. En toch: juist daarom zou iedereen dit boek moeten lezen. Omdat het herinnert. Omdat het raakt. Omdat het niet vergeten mag worden.
De schrijfstijl van Femke is kort, krachtig en enorm beeldend. De hoofdstukken hebben een fijne lengte en bovenaan staat steeds duidelijk vanuit welk perspectief je leest. Door haar manier van schrijven zie je het water bijna zelf door de brievenbus stromen, voel je de kou op het dak, en zit je als lezer samen met de personages gevangen tussen hoop en angst. Die wanhoop, dat wachten, die onzekerheid — het komt keihard binnen.
De vloed voorbij is een aangrijpend, indrukwekkend en noodzakelijk boek. Een verhaal dat blijft hangen, zeker vandaag, op de drempel van een herdenkingsdag.
Stel je voor: je gaat slapen en wordt niet wakker door een wekker of zonlicht, maar doordat het water via de brievenbus je huis binnenstroomt. Dat is wat de zestienjarige Frida overkomt in de nacht van 1 februari 1953. “Het is 1 februari 1953 en terwijl de wereld onder mijn voeten vergaat en het kolkende water alles opslokt, sneeuwt het voor de eerste keer in zeven jaar.”
In dit indrukwekkende verhaal volgen we Frida, haar broer, zussen en ouders tijdens de watersnoodramp: vanaf het moment dat het water hun huis binnendringt, de angstige uren op zolder en op het dak, tot de redding en uiteindelijk de terugkeer naar huis een half jaar later. Het is haast niet voor te stellen hoeveel angst, wanhoop en machteloosheid mensen toen hebben moeten doorstaan — en toch komt dat gevoel tijdens het lezen keihard binnen.
Femke Meijboom weet de sfeer, spanning en emoties zó sterk neer te zetten dat het verhaal regelmatig letterlijk benauwend voelt. Ik moest meerdere keren pauzeren om te laten bezinken wat ik net had gelezen, zo heftig en intens is het. En toch: juist daarom zou iedereen dit boek moeten lezen. Omdat het herinnert. Omdat het raakt. Omdat het niet vergeten mag worden.
De schrijfstijl van Femke is kort, krachtig en enorm beeldend. De hoofdstukken hebben een fijne lengte en bovenaan staat steeds duidelijk vanuit welk perspectief je leest. Door haar manier van schrijven zie je het water bijna zelf door de brievenbus stromen, voel je de kou op het dak, en zit je als lezer samen met de personages gevangen tussen hoop en angst. Die wanhoop, dat wachten, die onzekerheid — het komt keihard binnen.
De vloed voorbij is een aangrijpend, indrukwekkend en noodzakelijk boek. Een verhaal dat blijft hangen, zeker vandaag, op de drempel van een herdenkingsdag.
1
Reageer op deze recensie
Meer recensies van LezenmetJessica
Gesponsord
De ijzersterke nieuwe roman van de auteur van de moderne klassieker De overlevenden! Schrijf je nu in voor de Hebban Leesclub.
