Advertentie

Het was in april van dit jaar dat in het Bonnefantenmuseum in Maastricht de prachtige tentoonstelling Someone is in my House van de veelzijdige David Lunch in al haar facetten plaatsvond. Lynch (°1946) , van Californische afkomst, is niet enkel een van de bekendste filmmakers (driemaal genomineerd voor een Oscar) van onze tijd maar tevens een kunstenaar, een meubelmaker en een etser. En als niemand anders weet hij met zoveel precisie en verbeeldingskracht door te dringen tot ons onderbewustzijn. Dat hij een meester is in het creëren van een vervreemde en tevens herkenbare wereld bewees hij onder meer in films als Blue Velvet, Lost Highway, Eraserhead, Wild at heart en Mulholland Drive.

En nu is er zijn boek Catching the Big Fisch/Hoe vang je de grote vis?, uitgegeven in 2006, en recentelijk vertaald uit het Engels door Karl van Klaveren en Indra Nathoe. In dit tijdloos boek vertelt Lynch hoe meditatie, inspiratie en soms puur toeval hebben bijgedragen aan meesterwerken zoals Blue Velvet, Twin Peaks en Mulholland Drive.

‘Ideeën zijn als vissen. Als je kleine vissen wilt vangen, kun je in ondiep water blijven. Maar als je grote vissen wilt vangen, moet je dieper gaan. Hoe meer je bewustzijn – je gewaar zijn – wordt verruimd, des te dieper daal je erin af, en des te groter zijn de vissen die je kunt vangen’, aldus Lynch in zijn inleiding. Misschien moet je yogi zijn, om deze gedachtegang te begrijpen.

Net als Lynch beoefen ik yoga en meditatie al drieëndertig jaar. En ken ik tevens de yogi, die één is met Brahman, uit de Bhagavad-Gita, het zesde deel van het beroemde Indiase epos, de Mahabharata waarvan sprake in het hoofdstuk De eerste duik. Naar binnen gaan, proberen geest en lichaam in evenwicht te brengen, kracht en energie uitstralen en angstgevoelens negeren. Dat waren de drijfveren die Lynch ertoe bracht tot transcendente meditatie, volgens hem het voertuig dat je naar een oceaan van pure gelukzaligheid brengt, over te gaan. Transcenderen dat hij iets uniek noemt.

Naast zijn liefde voor TM vertelt Lynch ook over de helden van de film. Niet alleen is hij een groot bewonderaar van Billy Wilder, Hitchcock en Kubrick maar was het vooral de Italiaanse cineast Fellini bij wie hij inspiratie vond. In het hoofdstuk De dood van de film oppert hij dat hij het gehad heeft met film als drager en hij tegenwoordig filmt met digitale video waarop hij dol is. Zo beweert hij eenmaal je gewend bent aan digitale video en kleine lichtgewichtcamera’s met autofocus, het werken met film heel omslachtig is. Zijn advies aan jonge filmmakers is dan ook de kansen die digitale video biedt te gebruiken om te doen waarin ze geloven.

In het hoofdstuk Bewustzijnsgericht onderwijs beweert Lynch dat TM een groot verschil kan maken bij (lijdende) kinderen. Zo zag hij resultaten van bewustzijnsgericht onderwijs, m.a.w. onderwijs dat het volledige potentieel van mensen wil ontwikkelen. Zijn stichting, de David Lynch Foundation for Consiousness-Based Education and World Peace, werd opgezet om meer kinderen te helpen om die ervaring, een stralend en levendig bewustzijn, te verkrijgen.

Tot slot is Hoe vang je de grote vis? niet minder dan één grote mantra : dat ieder mens gelukkig mag zijn. Dat ieder mens vrij mag zijn van ziekten. Dat vooral voorspoed mag heersen. Dat niemand meer hoeft te lijden. Vrede. En niet meer dan een warm pleidooi voor TM doorspekt met spreuken en een interview dat Lynch afnam met Paul en Ringo Starr over hun ervaringen met Transcendente Meditatie en creativiteit.

De opbrengsten van dit boek gaan naar de stichting met als bedoeling om lesprogramma’s rondom Transcendente Meditatie te financieren.

Linda Crivits

Reacties op: Eén grote mantra

5
Hoe vang je de grote vis? -
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners