Kinderlijke naïviteit en verwondering

In het Diepe vertelt over Fabio Mancini. Zijn bezorgde moeder is een poetsvrouw bij rijke mensen en zijn zwijgzame, liefhebbende vader is een loodgieter die niets liever doet dan wat stuk is te ‘fiksen’ en in zijn vrije tijd als charmezanger Little Tony door het leven te gaan. Samen met hen, zijn oma en zijn negen oudooms woont Fabio in Versilia, een klein Toscaans kustplaatsje, in een smalle doodlopende steeg waar elkeen zijn eigen huisje had gebouwd en waar verder niemand anders woont: de Mancini-straat genoemd.

Het is pas op zesjarige leeftijd dat Fabio kennismaakt met de school en het hem opvalt dat zijn klasgenootjes hooguit een of twee opa’s hadden. Hij had er meerdere. ‘Dat kwam doordat mijn opa van moederskant een hele trits broers had die alleen waren gebleven; ze waren nooit getrouwd en hadden zelf nog nooit een vrouw de hand geschud, waardoor ik eigenlijk de enige nakomeling was van die enorme familie, en de kleinzoon van allemaal’.

Centraal in het leven van Fabio staat zijn vader. Met hem gaat hij geregeld op zoek naar paddenstoelen en spendeert hij vele middagen op zee. Maar hieraan komt een einde wanneer zijn vader op kerstavond, tijdens het ‘grote feest van de absurditeit’, van een ladder valt en in coma geraakt. De wereld van Fabio stort in. Overmeesterd door eenzaamheid en verdriet blijft Fabio geloven dat zijn vader op een dag zal ontwaken. Hij besluit hem elke week voor te lezen uit handboeken die hij zich aanschaft bij het kraam van mevrouw Stella. Na twee jaar en drie maanden ontwaakt zijn vader als een kastplantje in een rolstoel. Fabio’s geluk kan niet op. ‘Want hij is nu terug bij ons, en tegelijkertijd is het alsof hij opnieuw geboren is. En geboren worden is fantastisch, het is het begin van dit wonderbaarlijke avontuur dat we het leven noemen, en van alle onwaarschijnlijke dingen die me de afgelopen jaren zijn overkomen, is het leven zelf wel het meest onwaarschijnlijke’.

Opvallend in deze roman zijn de ooms van Fabio. Het is alsof ze regelrecht uit de films van Fellini komen. Allen geloven ze niet in het nut van schoollopen maar prijzen ‘de school des levens’ de hemel in. Zo vallen ze bijvoorbeeld onverwachts het klaslokaal van Fabio binnen om te vertellen hoe een kippenhok dient gemaakt en maken ze ruzie en discussiëren ze over gestolen tomaten, klapbanden en stijve piemels die niet in doodskisten passen. En dan is er nog Martina, een wijs meisje, vermomd als een lieveheersbeestje, waarop Fabio verliefd is.

Verder is er de kinderlijke naïviteit en verwondering die bestsellerauteur Fabio Genovesi (°1974) op meesterlijke wijze neerzet. ‘In het diepe’ (oorspronkelijke titel Il mare dove non si tocca, vertaald door Manon Smits en Pieter van der Drift) is een meeslepende, grappige en bij momenten ontroerend boek dat u gegarandeerd een paar dagen zoet houdt.

Linda Crivits