Een heerlijk sprookje - Het huis op kippenpoten

Al van vroegs af aan ben ik dol op sprookjes, met een donker randje. Daarom zijn sprookjes met een twist waarschijnlijk mijn favoriet. Toen ik de omslag van Het huis op kippenpoten zag was ik dan ook gelijk verkocht. Die moest ik lezen.

In mijn dromen komen huizen regelmatig voor. Ondanks dat ze apart zijn en veelkleurig, zijn het de bewoners die het verhaal maken. Althans dat dacht ik altijd, maar Het huis op kippenpoten doet me er anders naar kijken.

Het boek is bij nader inzien absoluut niet echt eng, maar juist een liefdevol en inspirerend lezen vol waardevolle levenslessen en verrassingen. Het verhaal gaat grotendeels over Marinka, de kleindochter van Baba Jaga. Ze wonen in een huis dat niet lang stil kan blijven staan en samen reizen ze de wereld rond op zijn lange kippenpoten.

Als ze de volgende morgen aan zijn gekomen, kan dat overal zijn, maar het is er vooral eenzaam, somber en verlaten. Op de doden na. Die komen in de nacht!

Daarom steken Marinka en haar Baba in de avond de lantaarns aan, en wachten tot de doden verschijnen. Als poortwachter kookt Baba een feestmaal, praat en feest met de aangekomen gasten, voert rituelen uit en stuurt hen daarna veilig en gerustgesteld terug naar de sterren.

Ook de twaalfjarige Marinka is geboren voor dit leven, om het stokje straks van haar oma over te nemen, maar haar gedachten dwalen steeds vaker af naar de stad. De stad die rond het smalle uiteinde van het meer ligt. De stad met levende mensen die samen in een bootje op het meer varen, of naar het eiland in het midden roeien om daar een kampvuur te maken onder de sterrenhemel.

Het huis is het grootste deel van haar jeugd Marinka's vriend en speelkameraad geweest die haar beschermt, troost en met haar speelt. Maar nu ze ouder is, verlangt ze andere dingen. Een normaal leven en een echte (liefst levende) vriend(in), waar ze avonturen mee kan beleven, maar dan gebeurt er iets onoverkomelijks.

Ondanks het verhaal, moest ik even wennen aan Marinka als hoofdpersoon. Haar leeftijd doet haar overkomen als een ontevreden, onaardige puber, terwijl dat precies is wat ze is. Grappig, want ze is juist enorm sterk en vastbesloten om toch iets van haar leven te maken. Dat ze daarbij fouten maakt is niet meer dan normaal, alleen pakken ze bij Marinka vreselijk uit. Daardoor wil je als lezer nog sneller lezen om te zien hoe haar reis, met haar Baba en het huis afloopt.

Er zit veel verdriet, maar ook blijheid in dit boek, het is onderdeel van het verhaal en past er perfect bij. Het is een intrigerende reis, met prachtige, meeslepende beelden en visuele teksten. Die wereld voelt groot en puur, zoveel meer dan alleen het verhaal van Marinka, maar haar transformatie is geweldig. Ik zal ze dan ook echt gaan missen.

Vroeger wilde ik een eigen Zweinstein, nu wil ik een kauw die brood in mijn oren en sokken stopt, en een huis met kippenpoten om me te wiegen en over de wereld heen te dragen.

Het huis op kippenpoten | Sophie Anderson | Uitgever Volt