Een heikel avontuur in Het vuurhuisje

Stel je voor: je bent twaalf jaar, en je ouders zijn bewust ontkoppeld, je vader is failliet en je krijgt er een surrogaatmoeder en broertje bij. Je sipt wat, je gromt wat, maar ondertussen moet je ook praktisch aan de slag: want het vaste huis wordt verkocht en vanaf die tijd moet je met al die mensen in een Tiny house wonen. Dat is al behoorlijk heftig, zou ik denken.

De hoofdpersoon en verteller, Dagmar, is een pittige, (meestal) onverschrokken en rebelse hoofdrolspeler die zichzelf en haar familie onbedoeld in gevaar brengt. Haar frustratie is herkenbaar, zeker in deze COVID tijden. Ze worstelt met de beslissingen van haar ouders , maar heeft er geen controle over, daarom voelt ze zich boos en machteloos, en dat wil ze haar ouders laten voelen. Ondertussen zit ze vast in het kleine huisje, zonder luxe, en aan de rand van een bos. Dat is misschien leuk voor twee dagen, maar niet voor onbepaalde tijd. Dat terwijl het leven van haar vriendinnen gewoon doorgaat, zonder dat ze er bij kan zijn.

‘’Dagmar! Jammerde de kabouter. Wacht op mij!’’ De kabouter had een dikke snotkorst op zijn bovenlip. Hij bleef stilstaan en staarde naar het bord. ‘Daar mag je niet in,’ zei hij, toen hij eindelijk klaar was met lezen. De kabouter, beter bekend als mijn halfbroertje van vijf, is precies zo iemand voor wie het bord bestemd was. ‘’

Al snel slaat de verveling toe. Wanneer ze in het bos, een bord op het hek ziet, met daarop de tekst: "Verboden toegang, niet betreden en gevaar’’ ziet ze het als een uitdaging, om er juist op af te gaan. Wat is daar zo geheimzinnig dat het geheim moet blijven?

Ze ontmoet er een andere jongen, genaamd Blake, die samen met zijn stinkend rijke vader en moeder in een vreemd landhuis in het bos woont. Blake is een beetje vreemd en mist sociale vaardigheden, maar bij gebrek aan andere afleiding zoekt ze toch contact met hem. Ze ontdekt daarbij al snel zijn familiegeheimen en het gegeven, dat geld niet gelukkig maakt. Sterker: je kunt er knallende ruzie over krijgen.

Als beide families worden geconfronteerd met een heftige bosbrand, gaat het verhaal een andere kant op. Graff laat op een invoelende en zeer reële manier de huidige gevaren van bosbranden zien. Zonder de verwoestende effecten uit het oog te verliezen, biedt ze daarmee een opwindende plot voor de verschillende verhaallijnen. En dan wordt wel heel duidelijk dat de grootte van je huis niets uitmaakt, maar wel met wie je erin woont.

Conclusie
Het vuurhuisje is grappig en zit vol avonturen, maar heeft tegelijkertijd oog voor moeilijke onderwerpen zoals echtscheiding en familieruzies. Het is een meeslepende 'coming-of-age'-verhaal (soms zorgeloos soms emotioneel) die over familie gaat en over verzoening en jezelf vinden.

Voor de avontuurlijke lezer, met woordgrappen en verwijzingen naar andere personages.

Het vuurhuisje | Keir Graff | Van Holkema& Warendorf