Veerkrachtigheid in India

In het debuut van Deepa Anappara ‘Djinn patrouille op de paarse lijn’, vertaald door Anneke Bok, lees je over de negenjarige Jai die in een Indiase sloppenwijk woont. Er raken kinderen vermist en omdat Jai veel ‘Police Patrol’ heeft gekeken, roept hij zichzelf uit als de detective. Samen met zijn vrienden neemt hij je mee op avontuur en lees je over hun leefsituatie, de ongelijkheid en het onrecht in India. Wat is er met deze vermiste kinderen gebeurd?

Deepa Anappara werkte in India elf jaar als journalist. In het nawoord blijkt dat er dagelijks 180 kinderen in India worden vermist, dat het Anappara niet lukte om het verhaal als journalist met humor en energie over te brengen, daarom schreef ze dit boek. “Ik schreef deze roman om het idee te betwisten dat ze konden worden teruggebracht tot statistieken. Ik heb dit boek geschreven zodat we worden herinnerd aan de gezichten achter de cijfers.” (2020: 371) Dat komt ook heel duidelijk en mooi naar voren in de roman via de personages. Ondanks de tegenslagen die de mensen in de sloppenwijken moeten verwerken, blijven ze elkaar helpen en houden ze de moed erin. Wat de auteur ook goed neerzet is de ongelijkheid tussen de ‘hifi-mensen’ en de mensen die leven in de sloppenwijk. Anappara weergeeft de veerkrachtigheid sterk.

Dat Anappara een master in Creative Writing heeft, is goed terug te zien in de schrijfstijl. De roman staat bol van de mooie, beeldende zinnen en unieke vergelijkingen: “Uit zijn achterzak steekt een kam die de kleur van thee met melk heeft.”(2020:34). Of “De lippen van Runu-Didi bewegen, maar het is net of ze blubtaal spreekt van vissen in een glazen kom.” (2020: 18) Het verhaal wordt verteld vanuit het kind Jai. Ook dat is terug te zien in de schrijfstijl en zorgt regelmatig voor gegrinnik: “Jongens en meisjes van onze school […] zwaaien naar ons. Ik zwaai niet terug, want straks denken ze dat ze zich kunnen aansluiten bij ons detectiveteam.” (2020: 91) Anappara heeft dus de kinderlijke gedachtegangen en redenaties verwerkt in haar vertelperspectief, waardoor de lezer echt ervaart hoe dit voor een kind moet zijn.

De sloppenwijk en omgeving worden zeer beeldend geschetst. Het zijn echt schandalige leefomstandigheden en dat kan tot verbazing leiden. Maar oog voor detail heeft ook een keerzijde. In de eerste hoofdstukken worden veel Indiase woorden gebruikt, hetgeen de ruimte en sfeer versterkt. Achterin staat een verklarende woordenlijst. Helaas werd op heel veel pagina’s dit soort woorden gebruikt, waardoor de lezer steeds naar achteren moet bladeren. Daarnaast stagneert halverwege het boek de spanningsboog en worden de uitgebreide beschrijvingen, dialogen en details wat storend. Deze twee elementen haalden het tempo uit het verhaal. Gelukkig krijgt ze lezer wel antwoord op al zijn vragen aan het einde van het boek.

Het is een mooi debuut dat de vreselijke leefomstandigheden, het onrecht en ongelijkheid weergeeft in India. De schrijfstijl is heel goed en mooi, de opbouw van het verhaal in combinatie met het leestempo is wat minder. Indien Anappara opnieuw een roman publiceert, zou ik die zeker gaan lezen want ze heeft zeer veel potentie!