Weet zich niet te onderscheiden van de massa

Wat maakt dat een prentenboek tussen de massa uit springt? Dat is toch wel moeilijk om meteen je vinger op te leggen. Elk uitgave heeft wel iets dat het boek uniek maakt, of speciaal, of gewoon leuk. En meestal kan ik wel zeggen wat me het meeste aanspreekt in een boek, maar deze keer lukte het me gewoon niet. “Waar mijn vrienden wonen”, heeft wel wat, maar niets dat zich meteen weet te onderscheiden van andere gelijkaardige uitgaves. Ik was heel benieuwd naar de inhoud van het boek, maar moet besluiten met een dubbel gevoel.
Auteur Claudio Thebas en illustrator Violeta Lopiz, brachten oorspronkelijk hun verhaal uit in het Portugees. De Nederlandse vertaling werd voor rekening van Annelies Beck genomen. Niet dat er zoveel tekst in het boek staat, per twee pagina’s vallen telkens twee korte lijnen te lezen. Een repetitief gegeven als opsomming van mensen uit de buurt, om uiteindelijk het geheel samen te vatten in een one-liner met een diepere betekenis.
De illustraties lijken met een viltstift te zijn opgemaakt en beslaan dan wel telkens een volledige pagina (twee zij aan zij), ze worden weinig gedetailleerd en vooral zonder veel diepgang op de bladzijde uitgesmeerd. Niettegenstaande op heel wat pagina’s tal van personages worden weergegeven, blijven die telkens erg rudimentair. De kleuren zijn overigens eerder somber.
Uiteraard kan je met dit boek zeker aan de slag met kleuters. Je kan er namelijk zelf extra informatie of deelverhalen bij verzinnen, je kan bespreken wat de mensen op de prentjes doen, maar dat kan je over heel wat prentenboeken zeggen. De boodschap is best leuk en betekenisvol voor jonge kinderen en ik heb het gevoel dat er veel te beleven valt met dit boek, maar het weet zich op geen enkel moment te onderscheiden.