Alles wat een YA hoort te zijn

Iedereen die mijn blog al een eindje volgt, weet dat ik een enorme grote fan ben van Nico De Braeckeleer en alhoewel ik me dan voornamelijk focus op zijn schrijfsels voor Young Adults, werden zijn bijdragen voor de vampier-boeken en de Junior Monsterboeken zeker ook naar waarde geschat. Ik kon enorm genieten van de Dodenwereld, maar hij wist me pas helemaal over de streep te trekken met de Adem-serie. Toen hij aankondigde dat er een nieuwe YA-reeks van zijn hand zat aan te komen, zat ik meteen gespannen op de eerste rij te wachten tot ik die onder ogen kon krijgen.

En ik zal maar meteen met de deur in huis vallen : Ook nu weer is “Ziel”, het eerste deel in de Bron-reeks een voltreffer van formaat. Het bevat zowat alles wat een begeesterend boek moet bevatten. Van een nette en logische opbouw, over geloofwaardige personages, tot een strakke spanningsboog die de lezer meevoert naar de uiteindelijke climax. En zoals verwacht (daar het een eerste deel in de reeks betreft), eindigt het verhaal met een open verhaaleinde.

Wie eerder al boeken van De Braeckeleer heeft gelezen, zal ook in deze uitgave zijn erg toegankelijke en vlotte schrijfstijl weten te smaken. Het boek zelf is daarbij opgedeeld in drie delen : “Herinneringen”, “Dood” en “Ziel”. De delen volgen netjes de verhaallijn en zorgen voor een logische opdeling. De hoofdstukken binnen de drie delen zijn telkens relatief kort gehouden en in combinatie met een licht verteerbare bladspiegel kent het verhaal dan ook een enorm hoog lees- en verhaaltempo. Terwijl in het eerste deel voornamelijk een eerder ongemakkelijke sfeer tussen de personages overheerst, schakelt het tweede deel de scifi-insteek in hoogste versnelling en eindigt het boek in deel drie met een luik dat zich best laat vatten onder de noemer “actie”.

De auteur kent zijn vak als geen ander, dat bewijzen alvast de vele succesvolle boeken die hij jaarlijks uit zijn pen laat stromen. In “Ziel” blijkt zijn kunde voornamelijk uit het geloofwaardig neerzetten van de personages en de herkenbaarheid van de leefwereld waarin tieners vertoeven. Ook al is dit dan wel een paar jaartjes in de toekomst. Hij neemt voldoende de tijd om de leefwereld van zijn personages te schetsen en die stuk voor stuk van voldoende diepgang te voorzien.Net zoals bij “Adem” grijpt hij ook hier weer terug naar een hot topic in de hedendaagse maatschappij. Waar dat voorheen voornamelijk de klimaatsverandering was, legt hij nu de focus op technologische vooruitgang.

Opnieuw legt Nico De Braeckeleer een foutloos parcours af met “Ziel”, het enige minpunt voor lezers, dat ik ook al aanhaalde bij het vierluik “Adem”, is de lange wachttijd op het volgende deel in de reeks. De torenhoge verwachtingen nemen we er gratis bij.