Terug aan het werk

Gabriel Allon heeft zijn leven vol geheime missies voor de Israëlische inlichtingendienst achter zich gelaten en besloten een rustig bestaan te leiden in een landelijk dorpje in Cornwall, waar hij zich toelegt op het restaureren van schilderijen en onschatbare kunstwerken. Maar zijn oude leven klopt opnieuw aan wanneer Ari Shamron, zijn voormalige baas, hem terug het veld in trekt om de moordenaar van twee ambassadeurs in Parijs op te sporen. Die moordenaar is iemand tegen wie Gabriel een persoonlijke wrok koestert: Tariq, dezelfde man die Allons familie in 1991 in Wenen heeft vermoord. Tariq is een Palestijnse terrorist die al lange tijd wordt opgejaagd.

Allon wordt gekoppeld aan een andere agente, Jacqueline Delacroix (echte naam: Sarah Halévy), die zich verschuilt achter het masker van een Frans fotomodel. In Londen wordt zij geïnfiltreerd als de secretaresse van Allons kunsthandelaar, Julian Isherwood. Haar opdracht is om Yusef te verleiden, een van Tariqs luitenants en iemand die dicht bij zijn organisatie staat. Zo begint een kat-en-muisspel tussen Allon en Tariq en komt een grootschalige klopjacht op gang, die steeds dichter bij de wraak komt waar Allon al negen jaar naar verlangt. Maar er is één ding dat zij nog niet weten: Tariq is terminaal ziek door kanker en heeft niets meer te verliezen. Hij smeedt plannen voor een laatste toegift, een laatste terreurdaad! Het is aan Allon en zijn team om hem te stoppen voordat hij slaagt, zonder zichzelf in gevaar te brengen. Vooral Jacquelines dekmantel kan daarbij gemakkelijk worden ontmaskerd!

Enkele jaren geleden las ik al het tweeëntwintigste deel in deze reeks (Portret van een onbekende vrouw), en toen had ik het gevoel dat ik veel achtergrondinformatie miste (ook al was het boek prima te volgen zonder). Maar mijn OCD-brein kan het niet aan om een roman ergens middenin of aan het einde van een reeks te lezen, dus moet ik bij het begin beginnen. Inmiddels zijn er alweer enkele nieuwe delen verschenen en ik vond het tijd om deze serie eindelijk vanaf boek één te lezen — vandaar dat ik nu ben gestart. (In februari lees ik boek twee en werk ik gestaag toe naar de recentere delen.)

Ik lees niet vaak spionageromans, maar ik doe het wel graag: ik ben een grote fan van intriges en verhalen over mensen die organisaties infiltreren en van binnenuit proberen te ondermijnen, met gevaar voor eigen leven en dat van anderen. Een extra pluspunt van deze reeks is dat Daniel Silva veel over kunst schrijft — iets waar ik zelf ook een grote liefhebber van ben.

Toch moet je toegeven dat deze roman vandaag de dag ook enigszins controversieel is, of op zijn minst een gevoelig onderwerp aansnijdt. Het conflict tussen Palestina en Israël sleept al zeer lang aan, en vooral de afgelopen honderd jaar — en zeker de laatste drie jaar — is er veel afschuw over de manier waarop het momenteel wordt aangepakt (genocide!). Tijdens het lezen vroeg ik me dan ook af of Silva bevooroordeeld zou zijn. Dat bleek mee te vallen, want hij biedt wel degelijk een blik op beide kanten van het verhaal, al is het duidelijk dat het boek geschreven is vanuit Israëlisch perspectief.

Los daarvan is dit een bijzonder sterke thriller, en ik ben benieuwd welke richting Gabriel Allon zal inslaan in de volgende delen van deze reeks.