Taboeherinneringen

Als Tara, de moeder van Antara, hulpbehoevend wordt vanwege dementie heeft zij steeds meer de hulp van Antara nodig. Hoe zorgde Tara destijds voor haar dochter?
Met terugblikken wordt duidelijk hoe Tara indertijd voor haar opgroeiende dochter heeft gezorgd.
Tara die zich niet kon conformeren aan de normen die gelden in de Indiaase cultuur, waar dit verhaal zich afspeelt. Ze heeft haar dochter meegenomen uit een normale gezinssituatie. Tara die haar dochter aan haar lot overlaat.
Antara die zich staande moet houden in uitzonderlijke leefomstandigheden, die op haar manier een leven tracht op te bouwen, een bestaan, een gezin, zonder hier ooit een rolmodel voor te hebben gehad.

Door de afstandelijke beschrijvende schrijfstijl van Doshi is de emotie ver te zoeken. Bijzonder zijn de schijnbaar onbelangrijke gebeurtenissen in het leven van Antara, die slechts even worden vermeld maar niet verder worden beschreven, deze tussen de regels door vermelde herinneringen wekken juist de meeste emotie en verontwaardiging op.

“Er werd geknepen, geslagen, getrapt, gestompt, hoewel ik me niet meer kan herinneren waarvoor dat een afstraffing was.”

“Ik leerde blootsvoets lopen, voldoening te halen uit de druk van kiezelsteentjes. Kali Mata maakte mijn sneetjes en schaafwonden schoon, schraapte het vruchtvlees uit een aloë verablad en wreef daar mee over mijn huid”

Avni Doshi is geboren in 1982 in de VS. Heeft kunstgeschiedenis gestudeerd en leeft nu met haar gezin in Dubai. Haar debuut roman “Burnt Sugar” werd oorspronkelijk uitgebracht in India onder de titel “Girl in white cotton”.
Dit debuut werd genomineerd voor de Booker Prize.
Doshi werkt momenteel aan haar tweede boek.