Discrepantie tussen de eigen ervaring en de theorie

Jurjen van Houwelingen werd door een herseninfarct bijna blind en kreeg te maken met ernstige geheugenproblemen. In dit boek vertelt hij zijn persoonlijke verhaal aan de hand van enkele cruciale levenslessen.

Het boek leest vlot en aangenaam. Er zit tempo en afwisseling in. Op dat vlak scoort het zeker goed. Maar inhoudelijk ervaar ik een grote discrepantie tussen de eigen ervaring en de theorie die hij aanhaalt met betrekking tot veerkracht. Het komt over alsof de auteur er zelf nog onvoldoende in slaagt om de lessen van veerkrachtig leven te integreren.
Enerzijds geeft hij dat ook zelf toe. Anderzijds blijkt dit ook uit de schrijfwijze. De eigen ervaringen worden beschreven vanuit het ik-standpunt. De levenslessen rond veerkracht worden verteld vanuit het jij-standpunt, als het ware een beschrijving van hoe een veerkrachtig persoon handelt (of zou moeten handelen) maar waarbij de link met het persoonlijke leven van de auteur ontbreekt of eerder summier aan bod komt, alsof hij zichzelf nog deels moet overtuigen van deze levenslessen. Daardoor komen de lessen abstract over en lijken ze soms tegenstrijdig met de eigen ervaringen.
Het boek lijkt op die manier eerder een antwoord te bieden op de vraag wie de auteur graag zou willen zijn, in plaats van hoe de schrijver tot eigen inzichten rond veerkracht is gekomen.

Ook al leest het boek heel vlot, toch biedt het onvoldoende een eigen concrete invulling op de vraag hoe een mens werkelijk veerkrachtig kan staan in het leven. De persoonlijke benadering van de theoretische levenslessen had het boek ongetwijfeld rijker gemaakt.