Geschikter voor volwassenen?

Marlies Slegers schrijft heel vlot met mooie metaforen op het niveau van de doelgroep. Ze beschrijft het innerlijk leven van het hoofdpersonage heel geloofwaardig waardoor inleving en/of herkenning groot is. Soms gebruikt ze een subtiel knipoogje van humor waardoor het verhaal regelmatig luchtiger aanvoelt.

Hoewel de taal bij de doelgroep aansluit en er ook regelmatig ruimte is voor lucht, stel ik me toch vragen bij de geschiktheid voor de doelgroep (10 tot 12-jarigen). Inhoudelijk (alcoholisme van een ouder en mishandeling) kan het voor sommige kinderen soms te intens overkomen, vermoed ik. Sommige scènes zijn bikkelhard en schrijnend, zoals de realiteit.

Het kind dat herkenning zoekt, kan misschien valse hoop ontwikkelen want de realiteit verloopt niet altijd zo. Het kind dat onbekend is met deze realiteit, is misschien onvoldoende rijp om de impact op anderen duidelijk te overzien. De boodschap van de auteur is zonder twijfel integer en goedbedoeld. Het zal aan de ouder zijn om te bepalen in hoeverre zijn of haar kind klaar is voor dit verhaal. Ook al stel ik me vragen bij de doelgroep, het verhaal is des te meer geschikt voor de volwassen doelgroep.