Lezersrecensie
Leven voor een ideaal is de ideale manier om aan kennis over jezelf te ontsnappen
Connie Palmen is een Nederlandse auteur en filosofe. Haar literair werk werd meermaals bekroond. Dit filosofisch essay handelt over fanatiekelingen.
De auteur schetst een mooie analyse van fanatiekelingen die, door hun fantasie te verwerkelijken (vb. een moord plegen), proberen hun gevoel van eigenwaarde op te krikken. Maar de fixatie op die fantasie of op het ideaal vormt vooral een vlucht uit de werkelijkheid waardoor nog maar weinig ruimte overblijft voor het denken, de reflectie, de pijn, zelfkennis of het onderhouden van reële relaties. Het gaat niet om het belang van het project maar om hun behoefte aan gehechtheid.
“Leven voor een ideaal is de ideale manier om aan kennis over jezelf te ontsnappen.”
Fanatisme gaat altijd gepaard met onverdraagzaamheid jegens andersdenkenden. Je kunt een ideaal niet als een realiteit behandelen en omgekeerd een realiteit niet als een ideaal.
Wanneer een fanaticus tot moord overgaat, probeert hij de fantasie te verwerkelijken of trekt hij ten strijde tegen de onechtheid en schijnheiligheid, vanuit het gevoel van eigen integriteit en oprechtheid. Maar het houdt vooral in dat ze de verantwoordelijkheid die ze zelf moeten dragen, opgeven. Fanatisme is verkozen gevangenschap zonder gevangenis.
De auteur pleit als publiek persoon het recht op een onecht deel in haar verschijning, in een eenzijdige verhouding, waarin het publiek het onechte deel respecteert als een product. In dit debat mis ik de factor authenticiteit. Maar wellicht zegt dit meer over mijn desinteresse in roem.
Het essay is één doorlopende tekst en bevat weinig structuur. Ze wisselt haar ideeën af met bekende voorbeelden en eigen ervaringen. Soms springt ze van de hak op de tak, af en toe is haar betoog te abstract en ze valt nogal eens in herhaling. Ook al haalt ze enkele interessante ideeën aan, toch kon het niet helemaal overtuigen.
De auteur schetst een mooie analyse van fanatiekelingen die, door hun fantasie te verwerkelijken (vb. een moord plegen), proberen hun gevoel van eigenwaarde op te krikken. Maar de fixatie op die fantasie of op het ideaal vormt vooral een vlucht uit de werkelijkheid waardoor nog maar weinig ruimte overblijft voor het denken, de reflectie, de pijn, zelfkennis of het onderhouden van reële relaties. Het gaat niet om het belang van het project maar om hun behoefte aan gehechtheid.
“Leven voor een ideaal is de ideale manier om aan kennis over jezelf te ontsnappen.”
Fanatisme gaat altijd gepaard met onverdraagzaamheid jegens andersdenkenden. Je kunt een ideaal niet als een realiteit behandelen en omgekeerd een realiteit niet als een ideaal.
Wanneer een fanaticus tot moord overgaat, probeert hij de fantasie te verwerkelijken of trekt hij ten strijde tegen de onechtheid en schijnheiligheid, vanuit het gevoel van eigen integriteit en oprechtheid. Maar het houdt vooral in dat ze de verantwoordelijkheid die ze zelf moeten dragen, opgeven. Fanatisme is verkozen gevangenschap zonder gevangenis.
De auteur pleit als publiek persoon het recht op een onecht deel in haar verschijning, in een eenzijdige verhouding, waarin het publiek het onechte deel respecteert als een product. In dit debat mis ik de factor authenticiteit. Maar wellicht zegt dit meer over mijn desinteresse in roem.
Het essay is één doorlopende tekst en bevat weinig structuur. Ze wisselt haar ideeën af met bekende voorbeelden en eigen ervaringen. Soms springt ze van de hak op de tak, af en toe is haar betoog te abstract en ze valt nogal eens in herhaling. Ook al haalt ze enkele interessante ideeën aan, toch kon het niet helemaal overtuigen.
1
Reageer op deze recensie
Meer recensies van MaesInge
Gesponsord
De ijzersterke nieuwe roman van de auteur van de moderne klassieker De overlevenden! Schrijf je nu in voor de Hebban Leesclub.
