Potverdorie, wat een verhaal

Een boek door de ogen van twee mensen. Door de ogen van Luc, die zijn vrouw heeft verloren door een terroristische aanslag. En door de ogen van Soumia, die doordat ze twee terroristen naar het vliegveld heeft gebracht, medeplichtig werd geacht aan de aanslag. Twee perspectieven, twee levens die door de gebeurtenissen onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, die niet van elkaars bestaan afweten. Totdat ze elkaar ontmoeten. Dit boek laat duidelijk zien dat elk verhaal twee kanten heeft. Moeten we daarbij terrorisme goedkeuren? Nee, absoluut niet. Maar zelfs een verhaal als dat van Soumia heeft twee kanten. Haar worsteling met de gebeurtenissen, waardoor ze is getekend voor het leven. De woede en haat van haar omgeving. En het ergste is... Als lezer weet je van jezelf dat je precies hetzelfde zal denken. Je zult haar beschuldigen, minachten, aanwijzen als medeplichtige. Je zult het misschien niet hardop zeggen, maar je denkt het wel. En dat maakt het verhaal zo indrukwekkend. Dat je je realiseert dat zo iemand als Soumia helemaal kapot wordt gemaakt, terwijl ze totaal geen weet had van de plannen van haar "jeugdvrienden". En dat is heel wrang en confronterend. Het boek heeft mijn ogen zeker geopend.