Is oppervlakkigheid erg?

Schrijfster Inusa verzon Valerie Lane, een straatje met vijf winkels waarvan elk in één boek centraal staat. In dit verhaal is dat de theewinkel. Eigenaresse Laurie is een meester in het verkopen van thee, maar jammer genoeg ook een sukkel in de liefde. Haar theeleverancier Barry is een stuk – net als Jude Law, zoals ze zegt – maar hem op date vragen durft ze niet. Sterker nog, wanneer hij haar winkel binnenstapt, doet ze de stomste dingen. Gelukkig helpen haar vier vriendinnen van de andere winkeltjes haar graag.

Van dit boek hoef je niet te verwachten dat het de Nobelprijs voor Literatuur gaat winnen. Het verhaal is niet van hoogstaande kwaliteit, de schrijfstijl is oppervlakkig en gaat totaal niet de diepte in. Ik ervoer het zelf en ik las het in de vele recensies op Hebban. Maar is dat erg? Moet een boek meteen een lage beoordeling krijgen op basis van de oppervlakkigheid. Het gaat er toch ook om dat het boek vermakelijk is en dat het met plezier gelezen kan worden? Heel eerlijk: als ik het op basis van kwaliteit moet beoordelen, krijgt het maximaal twee sterren. Alleen ik heb zó genoten van het verhaal. Tuurlijk, je weet wat er gaat gebeuren en ja, de personages zijn makkelijk in een hokje te plaatsen. Maar dan nog. Valerie Lane is een serie die makkelijk wegleest, waarbij je niet hoeft na te denken en die niet je volle aandacht nodig heeft. En soms zijn juist dit soort boeken precies de verhalen die je op dat moment nodig hebt.