Vechten voor je geluk.

‘De droom van de koopmansvrouw’ van Lorri Dudley speelt zich af op het eiland St. Kitts. Charlotte Amelia Etheridge bevindt zich in een lastig parket. Na een ondoordachte rebelse actie tegen haar moeder is ze nu gedwongen te trouwen met een vreemdeling en met hem te verhuizen naar een afgelegen eiland in de Cariben. Charlotte heeft een kwetsbare gezondheid en het tropische klimaat betekent voor haar een groot risico.
Nathaniel Winthrop heeft het al moeilijk genoeg met zijn startende bedrijf. Hij kan een ziekelijke vrouw, voor wie leven op het eiland wel eens de dood kan betekenen, er zeker niet bij hebben. Hij heeft al te veel geliefden aan ziekte verloren. Charlotte neem zich voor om de tijd die haar nog rest goed te besteden en maakt het Nathaniel, die zich had voorgenomen niet voor haar te vallen, toch wel heel moeilijk.

Dit deel uit de serie “De Caribische Eilanden” speelt zich vooral af op het eiland St. Kitts, het zustereiland van Nevis, waar we in het eerste deel al kennis mee gemaakt hebben. Ze worden slechts gescheiden door een smalle zeearm. Sterke stromingen en de getijden maken het hier gevaarlijk voor schepen. Ook piraten zorgen voor de nodige onrust.

Nathan Winthrop krijgt hier regelmatig mee te maken en verliest daardoor veel van zijn handel. Zelf is hij er echter van overtuigd, dat dit door een vloek komt, die op zijn familie rust. Een slavenvrouw heeft die over hem uitgesproken omdat hij haar eens verraden heeft. Van alle tegenspoed die daarna volgt geeft hij de Zwarte Magie de schuld. Hij heeft alles over voor zijn schip en de bewoners van St. Kitts, maar iedere tegenslag overtuigt hem er weer van dat de vloek op hem rust.
Lottie Etheridge is tegendraads en zeker niet op haar mondje gevallen. Maar als ze door een van haar onbezonnen acties gedwongen wordt met Nathan te trouwen en naar de tropen af te varen moet ze toch even slikken. Ze is echter vastbesloten er het beste van te maken, alles om maar onder het gezag van haar overheersende moeder uit te komen.

“Verhoog de rantsoenen van het schip! Het schijnt dat ik een echtgenoot heb verworven!”

In deze roman begint elk hoofdstuk weer met een gedeelte uit een brief, vooral van Lottie aan haar vriendin Pricilla Midleton, waarin ze kort haar belevenissen beschrijft.

De beide hoofdpersonages worden weer levensecht neergezet. Nathan wil er alles aan doen om het eiland en zijn bewoners te beschermen en te helpen, maar vecht steeds tegen zijn bijgeloof van de vloek. Hij heeft zware verliezen geleden en heeft niet in de gaten dat zijn beste vrienden hem ook maar heel graag laten geloven dat die vloek inderdaad bestaat. Lottie doet alsof ze gedwongen wordt in te stemmen met het huwelijk, maar ze voelt zich toch ook wel aangetrokken tot Nathan. Na een moeilijke start op het schip door zeeziekte is ze vastbesloten Nathan te helpen.

Lorri weet je in deze roman weer vanaf de eerste bladzijde mee te slepen in het verhaal. In haar beeldende schrijfstijl met af en toe een vleugje humor, waan je je op het schip of op het tropisch eiland. Je voelt mee met Lottie als ze zeeziek is, maar voelt ook de pijn van de slaven die een wrede baas hebben en gestraft worden. Ook de worstelingen van Nathan met zijn bijgeloof en de vaste overtuiging van Lottie op haar geloof.

“Geef je angsten over in Gods handen, want Hij is groter dan onze vrees”.
“Pijn is onvermijdelijk, maar ellende is een keuze”.

Daar doorheen voel je dat zowel Nathan als Lottie zich tot elkaar aangetrokken voelen en ieder leveren ze hun eigen strijd om hun hart weer open te kunnen stellen voor elkaar. Waarbij ik vooral voor Lottie veel bewondering heb, door haar rotsvaste vertrouwen in haar geloof en haar wil de vijanden van haar man te ontmaskeren dwingt ze respect af.