Een ring als bewijs.

‘De ring van de suikerbaron’ van Lorri Dudley is het derde deel in de Caribische eilandenserie.
Als weesmeisje is Hannah Rose Barrington van jongs af aan gedwongen om op eigen benen te staan. Haar voogd is een dronkaard zonder ruggengraat die leeft op haar vaders erfenis. Als ze op een dag schipbreukelingen uit het water helpt, voelt ze zich aangetrokken tot een van de gestrande mannen.
Studeren is nooit Bradlee Granville’s sterkste kant geweest. Hij hoopt af te kunnen studeren door indruk te maken op zijn professoren door zijn gedocumenteerde reizen. Maar als zijn schip op een dag strandt aan de kust van de Caribische eilanden, is zowel zijn rit naar Engeland als zijn journaal ver te zoeken.
Hoe beter Hannah en Bradlee elkaar leren kennen, hoe meer hun bewondering voor elkaar groeit. Maar als schuldeisers bij Hannah op de stoep staan, wordt hun prille liefde op de proef gesteld.

Dit derde deel speelt zich net als het eerste deel af op het eiland Nevis. Dit keer is de hoofdpersoon iemand die op het eiland woont, maar wel connecties heeft met de adel in Engeland. Hannah is de dochter van een suikerbaron die op tragische wijze om het leven is gekomen. Haar oom heeft haar liefdevol in huis genomen en zich over haar ontfermd, maar heeft niet dezelfde status. Hierdoor valt Harrah overal buiten. De eilandbewoners noemen haar rootpoot of witte bedelaar en gaan haar uit de weg. Ze hoort ook niet bij de Engelse dames, “die als ontastbare wezens rondzweven op parasols, voortgedreven door de wind”. Ze is vastbesloten om het geld voor de overtocht naar Engeland bij elkaar te krijgen, zodat ze op zoek kan gaan naar haar familie. Hoewel haar oom verandert onder invloed van drank en fraude pleegt, blijft ze hem lang loyaal. Dit wordt bijna haar eigen ondergang.
“Tegenspoed maakte haar sterker, maar verharde haar hart niet”.

De hoofdstukken beginnen dit keer met citaten uit het dagboek dat Bradlee schrijft op zijn tochten. Tot groot ongenoegen van zijn vader is hij niet afgestudeerd, vooral omdat hij niet voor een groep durft te spreken. Samen met zijn vriend Collin, die arts is, stranden ze voor de kust van Nevis. Ze worden gered door Hannah en Bradlee voelt zich aangetrokken tot deze dappere vrouw. Ze moeten echter veel hindernissen overwinnen voordat ze voor die liefde uit kunnen komen.
“Wie had kunnen denken dat fatsoen zo irritant kon zijn”.

Wederom weet Lorri in dit deel de lezers te boeien met haar prettige en vlotte schrijfstijl. Daarin lees je hoe het ging in de Regency periode. “Haar delicate, roze teentjes waren te zien onder haar jurk.” De beschrijvingen van de natuur en de omgeving lees je deze keer door de dagboekfragmenten van Bradlee. Ook weet ze heel mooi neer te zetten hoe het leven er op het eiland uitziet en vooral hoe je je als outcast staande moet leren houden, zelfs als degene die je het meest vertrouwd hebt, je verraad.
“Alle mensen die nauwelijks zelf iets te eten hadden offerden geld voor haar welzijn, zodat ze de overtocht kon betalen”.

Een prachtig einde van een mooie serie.