Een novelle als een pareltje.

Breedbekstrandloper - Dietske Geerlings.
De boeken en novellen die ik van Geerlings heb gelezen, zijn uiterst respectvol, en met liefde geschreven. In een poëtische stijl meander je door het verhaal. Zo ook met de novelle Breedbekstrandloper. Een prachtige tekening van deze vogel siert de cover.
Het verhaal begint mysterieus, raadselachtig.
“… het had zeker een paar dagen geduurd, voordat ze er achter kwam dat ze een vogel was geworden, een breedbekstrandloper nog wel…” (p.13)
Als lezer ben je dan direct alert: een vogel?

De hoofdpersoon gaat graag naar het strand, daar ontmoet ze de jongen, hij heeft twee kleuren ogen. Hij komt ook vaak naar het strand, dan gaat hij graag naar de bunker. Hij noemt zichzelf Raaf. De jongen weet veel over de natuur en met name over vogels.
Hij noemt haar ‘breedbekstrandloper’ als zij op zijn vraag: “Wie ben je?” (nog helemaal beduusd is van het feit dat ze net een breedbekstrandloper heeft gezien) antwoordt: “breedbekstrandloper…”
In het dorp breekt ze..: het wordt: juffrouw Strandloper. (p.17)
Er ontstaat een vriendschap tussen de vrouw en deze Raaf. De vrouw is docent Nederlands op de middelbare school en is naar dit kleine dorp verhuist, samen met haar dochtertje Mosje. Mosje vernoemd naar haar grootvader Mozes. Zijn ouders zijn in de Tweede wereld oorlog weggevoerd.
Bijna associatief met dit gegeven (oorlog) gaat het cursief gedeelte door met: lichtflitsen.. donderslagen! Binnen deze cursieve tekstgedeelten lees je veel over de jongen, zijn gedachten en leefomstandigheden.
Raaf gaat graag naar haar toe. “Ik wil even bij Mosje kijken.”
Beide personages ‘zijn vogels’. Als je denkt aan dieren die vrijheid symboliseren, is het eerste waar we aan denken de dieren die kunnen vliegen. De uitspraak “vrij als een vogel” maakt duidelijk dat kunnen vliegen door de lucht, het ultieme gevoel van vrijheid is dat je kunt beleven.
Kunnen beide personages dit ook beleven?
Als de vakantie is afgelopen, blijkt zij zijn docent Literatuur te zijn. Hij geeft geen blijk van herkenning en zit bij het grote bureau. Hij tekent veel tijdens de les.
Afwisselend volgen tekstdelen over thuis en over school, waarbij beide personages elkaar wisselend tegenkomen. Maar Mosje blijft voor Raaf wel aantrekkingskracht uitoefenen.
Totdat zij:
“…zware kussens op haar buik… vastgesjord…. drie kwartier stilliggen… ze werd de tunnel ingeschoven… “(p.49)
Stond ze op de rand van de wereld? Vindt hier een wending van de novelle plaats? Waarom vallen haar lessen steeds vaker uit? Van waar al die prachtige tekeningen van vogels? Wat gebeurt er allemaal?
Surrealistische elementen (of magische) komen om de hoek kijken.. werelden die in elkaar schuiven.
“… hij was aan het tekenen… golven stuwden over de zandbank… haar hakken kwamen vast te zitten in het slik…”(p.75)
Zij wierp zandbanken op tegen anderen, maar ook tegen hem. Maar hij hielp haar, verschoonde Mosje, zette voor haar thee en fruit neer.
Geerlings schrijft liefdevol poëtisch over deze twee zachte, sympathieke mensen. Zij schetst mensen van vlees en bloed.
Poëtisch, een novelle waar geen woord te veel in staat, waar je tussen de regels moet lezen…
Dan lees je een 5 sterren verhaal!