Wat een einde!

Ik las ‘Verwrongen Leugens’ van Marja Boomstra.

In het vierde en laatste deel van de Chaja-serie zijn de beproevingen voor Chaja nog niet voorbij. Boudewijn Walraven heeft haar het grootste deel van zijn vermogen en bezittingen nagelaten, maar wel onder een aantal strikte voorwaarden. Chaja twijfelt of ze de erfenis zal accepteren. Lucinda en haar broer Pepijn vinden dat zij als wettige erfgenamen recht hebben op de erfenis en hun wrok tegen Chaja laait weer op. Ze schuwen geen enkel middel om zo veel mogelijk van de nalatenschap in handen te krijgen en maken daarbij dankbaar gebruik van hulp uit onverwachte hoek.

Eindelijk is het dan zover. Het slot van deze reeks boeken over Chaja. Na een korte terugblik zit je direct van het begin af aan er weer helemaal in en voel je de spanning en onrust. Hartverscheurend is het om te lezen dat het wantrouwen tussen Chaja en Reaven groeit.
Waarom lijkt het alsof de enige persoon die ze nog heeft steeds verder van haar weg drijft.
Wat is de rol die Boudewijn speelt met het opstellen testament? Die drukt een behoorlijke stempel op de levens van Chaja en Reaven.
De terugkomst van een oude bekende raakt haar diep. Pepijn en Lucinda spelen samen met hun moeder een smerig spel, maar ook dichter bij haar ligt het gevaar op de loer.
Bij Letta, de zus van Chris vindt ze een onverwachts veilige haven waar ze heel even kan bijkomen na een uiterst heftige periode. Uiteindelijk schenkt Reaven haar dat wat ze het allermeest nodig heeft om door te kunnen gaan en denk je dat je eindelijk rustig kunt ademhalen. Maar dan ken je Marja niet. Net als je bijna een zucht slaakt zit je weer op het puntje van je stoel. Meer wil ik er niet over vertellen, bang te veel bloot te geven. Deze plot zag ik echt niet aankomen. Wat een einde. Knap gedaan Marja. Chapeau voor dit laatste deel én voor de hele Chaja serie.