Ontroerend en herkenbaar

Martin Hill is tien jaar als hij meedoet aan een auditie voor de rol van Harry Potter. Hij doet het uitmuntend en is er zo goed als van overtuigd dat hij de rol zal krijgen. Hij verslindt het eerste boek van Harry Potter en voelt zichzelf al Harry Potter. Hij droomt van een mooie toekomst.
Dan komt het bewuste gesprek. Hij is net niet gekozen voor de rol, een zekere Daniel Radcliffe mag de hoofdrol in de eerste film van Harry Potter spelen. Dat ze getwijfeld hebben tussen hem en Daniël maakt het voor Martin alleen maar moeilijker.
Het nummer twee zijn is een mokerslag voor Martin. Hij wil niks meer te maken hebben met Harry Potter, er niets meer over horen. Maar dat is onmogelijk als gans de wereld dweept met de boeken en films van deze jonge tovenaar.
‘Nummer twee’ is een heel menselijk verhaal. Het is een verhaal over omgaan met tegenslag, twijfelen aan jezelf, er niet meer in geloven dat je gelukkig kan zijn of mag worden. Het is een boek dat boeit en dat je het liefst in een keer zou uitlezen. Je voelt als het ware de negatieve spiraal waarin het hoofdpersonage terecht komt.
Het thema, net de nummer twee zijn, is een universeel gegeven waardoor iedereen zich wel een beetje herkent in het verhaal.
David Foenkinos schrijft alsof hij naast jou zit en je het verhaal vertelt. Een verhaal waar je wil blijven naar luisteren. Door zijn eenvoudige en directe schrijfstijl is ‘Nummer twee’een boek dat beklijft. Het verhaal in Nummer twee is een mengeling van fictie en waargebeurde fouten. De schrijver weet ze moeiteloos in mekaar te verweven.