Rommelige trein naar Tibet

De titel ‘De trein naar Tibet’ vind ik niet heel interessant en van de schrijfster had ik nog nooit gehoord. Maar de ondertitel, ‘In het spoor van Alexandra David-Neel’, trok wel mijn aandacht. Ik heb namelijk ooit een biografie van die avonturierster gelezen. Maar helaas: dat in het spoor van Alexandra wordt helemaal niet waargemaakt. Wolny maakt een heel andere reis. Het vervoer is anders, de route wijkt af en zo nog meer. Ook verwijst Wolny in haar verhaal helemaal niet zo vaak terug naar Alexandra.
Het boek heeft so wie so te weinig structuur. Het is gewoon een beetje een rommeltje. De structuur, die nu ontbreekt, had er voor kunnen zorgen dat Alexandra (of iets anders) een rode draad zou zijn in het boek.
De schrijfstijl van Maja Wolny is dan wel weer heerlijk eenvoudig. Het zit soms dicht tegen spreektaal aan.
En leuk is ook dat het boek tot nadenken stemt. Wolny wil zo simpel en goedkoop mogelijk reizen met minimale voetafdruk (wat nogal eens niet lukt). Hoe doe ik dat zelf eigenlijk? (Nou, ik doe dat dus niet! Ik neem mezelf mee op reis en die zelf is oncomfortabel zonder douche, privacy en nog wat dingen. Ik probeer niet te leven als een local, ik weet dat ik dat niet kan. Dus ik reis in Azië eerste klas in de trein. Zodat ik het daarna wel aan kan om de hele stad door te lopen om die ene tempel te vinden).
Ook valt op dat Maja Wolny weinig mensen ontmoet tijdens haar reis. Maar eigenlijk vind ik dat best wel eerlijk en realistisch. Veel reizigers geven hoog op over hun ontmoetingen. Maar in feite ontmoetten ze meest professionals (de gids, de receptionist, de taxichauffeur). Gewone mensen hebben vaak helemaal geen tijd voor of zin in toeristen.
Jammer van het rommelige, want Wolny heeft een eigen stijl van schrijven en reizen. Dat komt nu niet goed uit de verf.